Na pewne rzeczy nigdy nie będziesz gotowa

Patrzę, jak moja prawie dwulatka już sama zasypia w łóżeczku ze swoją lalką. Patrzę i próbuję jak najdokładniej zapamiętać ten widok, bo dociera do mnie, że wszystko to dostałam tylko na chwilę. 

Jeszcze wczoraj potrzebowała mojej pomocy we wszystkim, a dziś już biega, skacze, nawiązuje relacje z sąsiadami, ma swoje zainteresowania i upodobania, potrafi się upomnieć, gdy czegoś potrzebuje. I zasypia bez pomocy. Kiedy ona tak się zmieniła? To jest jedna z tych rzeczy w rodzicielstwie, na które nigdy nie będziemy gotowi - to jak szybko dzieci rosną i jak coraz mniej nas potrzebują. No oczywiście, jestem dumna, ale - czemu ten człowieczek jeszcze wczoraj był kruszynką, która zaczyna odpowiadać na uśmiech, a dziś już słucha z uwagą bajki, patrząc mi w oczy i wspólnie się śmieje? Nie byłam na to gotowa. 

Nie da się też być gotowym na wszystkie pierwsze razy. Na to jak pewnego dnia zaczyna wołać "mama", a potem gdy coś jej się nie podoba i płacze, patrzy na ciebie i przybiega żeby się przytulić, bo jednocześnie wie, czego od mamy może oczekiwać. Na bycie czyimś całym światem też nie da się przygotować. I na to jak tym samym wywraca to twój świat. Bo kiedy dziecko cię potrzebuje, wszystko inne przestaje być ważne, liczy się tylko tu i teraz.

Czy to jest w porządku, że dzieci rosną tak szybko? Nie, dlatego patrzę, ile tylko mogę i staram się zapamiętać to wyjątkowe małe cudo. Jednocześnie wiem, że to tylko etap rozwoju, bo każdy z nas kiedyś dorasta i chcąc nie chcąc muszę się z tym pogodzić. 

Czy coś jeszcze dodalibyście do tej listy? Na co nie byliście gotowi?

Mówią, że dziecko zmienia wszystko - zmienia przede wszystkim Ciebie

Czasami, gdy patrzę na te małe rączki kurczowo trzymające się moich włosów podczas usypiania, dociera do mnie, że te momenty to właśnie jest moje wszystko. Czuję się kimś wyjątkowym, bo przecież stworzyłam człowieka. Człowieka. Czujecie to? Czy można robić coś bardziej ekscytującego niż stwarzanie człowieka? Ale w momencie, gdy ten człowiek przyszedł na świat, coś we mnie coś umarło. A raczej zaczęło żyć nowym życiem.

Czy tęsknię za dawnym życiem? Za spaniem bez ograniczeń, dużą ilością wolnego czasu, beztroską, długimi wieczorami i późnymi powrotami do domu? I zmęczeniem, które tak naprawdę nie było żadnym zmęczeniem? Pewnie. Pewnego dnia pierwszy raz spojrzałam na tego małego człowieka i od tamtej pory wszystko stanęło na głowie. Teraz żyję już nie tylko za siebie ale za dwoje. Nawet gdy jestem zmęczona, zniechęcona, czy brak mi sił, nie mogę się poddać, bo ode mnie zależy czyjeś życie.

Nadal jestem dawną sobą tylko w ulepszonej wersji. Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo ulepszonej. Jak i ile taki mały człowiek może zmienić we mnie. Przede wszystkim nauczyłam się cierpliwości. Nie żebym wcześniej jej nie miała. Ale gdy mały człowiek po raz dwudziesty tego dnia krzyczy, bo tym razem stwierdza, że nie da sobie umyć zębów, ja muszę być spokojna i opanowana. W przeciwnym wypadku obie będziemy krzyczeć i tylko pogorszy to sytuację. Ktoś kto kocha, musi być cierpliwy.

Jednak najbardziej w tym wszystkim zmieniło i dalej zmienia się moje patrzenie na świat. W takim małym dziecku wszystko jest dobre. Nie ma w sobie przecież ani trochę fałszu czy udawania typowego dla naszego "dorosłego" świata. Nie nakłada żadnych masek w zależności od sytuacji. Nikomu nic nie udowadnia, nie zabiega o niczyją sympatię - po prostu jest przekonane, że zasługuje na miłość. Gdy ma ochotę, wyciąga ręce i się przytula. Gdy coś mu się nie podoba, głośno o tym informuje i jest pewne, że zostanie wysłuchane. I przede wszystkim - jest otwarte i ciekawe tego jak funkcjonuje ten świat, potrafi się tak po prostu zachwycać, cieszyć z najdrobniejszych rzeczy. Jak też każdego dnia bardziej się tego uczę. Uczę się, ile radości może dostarczyć zrobienie babki z piasku czy bieganie po łące i zrywanie dmuchawców. Patrzę i nieustannie się zachwycam, jak genialnie stworzone jest to dziecko i na nowo uczę się życia. 

Jednak mimo że mały człowiek jest tak genialnie stworzony, to jednocześnie tak bezbronny, że serce ściska się na myśl, że mógłby doświadczyć czegokolwiek złego, że tak łatwo go skrzywdzić. Nie znałam wcześniej tej kobiety, która za bezpieczeństwo i szczęście małego człowieka mogłaby oddać wszystko. I jest gotowa zwymyślać każdego, kto powie temu dziecku choć jedno złe słowo. 

To dziecko wyciąga ze mnie wszystko, co najlepsze, co gdzieś tam niezauważone czekało na odpowiedni moment. Wyciąga ze mnie też wszystkie sprzeczne uczucia, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Uruchomiło we mnie dodatkowy zmysł, który sprawia, że żyję na całego. Czy jestem odosobnionym przypadkiem, czy też jako rodzice macie podobne odczucia?

Bałagan bałagan, więcej bałaganu - czy to się kiedyś kończy?

Pora na trzecią część naszej serii, której nadałam tytuł - "Bycie mamą - wyobrażenia vs. rzeczywistość". Było już o małym człowieku ogólnikowo - "Będą mówić, że dziecko to utrapienie - to ważne byś im nie uwierzyła" oraz trochę o zmianach w życiu po ciąży - "Mówią, że po ciąży będziesz gruba i brzydka - to ważne byś im nie uwierzyła". Tym razem bardziej błaha kwestia - bo nie wszystkie tematy, które zamierzam poruszyć będą super ważne. Będą i te zupełnie błahe czy nawet śmieszne - a mianowicie - niekończący się bałagan.

Wiem, że to już było. Nieskończoną ilość razy. Słyszałaś, że przy dziecku utrzymanie domu w nienagannym stanie graniczy z cudem. Może cud to za dużo powiedziane, ale na pewno jest to dużym wysiłkiem. I wiecie co? Tym razem nie zaprzeczam. Co więcej - podpisuję się pod tym rękami i nogami. Mamy, które mają więcej niż jednego skarba na pokładzie pewnie mnie wyśmieją - "zobaczysz, będzie gorzej - przy jednym dziecku to są wakacje". Tu się nie zgodzę. Nie jest tajemnicą, że są różne dzieci i temperamenty. Moje można zaliczyć do tych słodkich i spokojnych, takich z którym gdziekolwiek wyjdziesz, słyszysz zachwyty - "ale spokojne, pogodne dziecko, w ogóle nie płacze". Błagam! Wstrzymajmy się z ocenianiem nieswoich dzieci. Wszystkim nam to wyjdzie na dobre. Jak wspomniałam są różne dzieci i temperamenty, ale moim zdaniem nie ma takiej kategorii jak "dziecko spokojne". (Śmiem nawet twierdzić, że to stwierdzenie podparte jest wiedzą naukową). Nieprawdziwa jest też moim zdaniem teoria o tym że to dziewczynka z reguły jest cicha i spokojna, a chłopiec to wulkan energii. Bo jeśli to byłoby prawdą, to mam na pokładzie chłopca a nie dziewczynkę. 

Myślę, ze też to znacie. Bierzecie się za sprzątanie. Normalnie takie codzienne szybkie czy nawet cotygodniowe sprzątanie nie zajęłoby długo. Ale zajmuje nawet trzy razy tyle albo i dłużej ze względu na przypadkowe rzeczy leżące w różnych miejscach. Garnki, patelnie oraz inne wyposażenie luzem w kuchni na podłodze, a często nawet nie tylko w kuchni. Różne rzeczy z szafek czy szuflad powyjmowane znajdujecie w najróżniejszych miejscach. Wszystkie pluszaki, klocki, puzzle czy inne drobne elementy powyjmowane z opakowań, bo oczywiście tylko gdy zaczniecie sprzątać, nagle stają się fajne i trzeba się z nimi natychmiast pobawić. Jeszcze kiedyś, gdy miałam gorszy dzień potrafiło mnie to irytować, obecnie często myślę że to nawet urocze. Nie sam ten wszechobecny bałagan, ale to skąd się bierze. Myślę sobie, że kiedyś posprzątałam raz i wszystkie rzeczy leżały przez dłuższy czas na swoim miejscu. Obecnie wędruje wszystko bez wyjątku. Ale spójrzmy na to z innej strony.

Ten mały człowiek, te małe rączki które nieustannie muszą coś badać, poznawać oglądać, rzucać na podłogę i sprawdzać jaki dźwięk wydaje. W końcu czy da się nauczyć świata w inny sposób jak przez ciągłe dotykanie wszystkiego? Ten mały człowiek ma ważną misję, my możemy tylko obserwować i być dumni. Świadomość tego pozwala zmienić ciągłą irytację w coś w rodzaju rozczulenia.

Dziecko to mały huragan, który zostawia bałagan wszędzie, gdzie się pojawi - to nieuniknione - ale jednocześnie ma dużo chęci i zapału do pomocy w sprzątaniu i we wszystkim, co mama robi w domu. Czasem aż za dużo. Wyciąga pranie z pralki i próbuje rozwieszać. Rzuca wszystko i biegnie, gdy tylko usłyszy, że zmywarka się wyłączyła, wali w drzwiczki, wyciąga naczynia i po swojemu układa na miejsce. Nawet jeśli nie może pomóc, to przybiega i zafascynowane obserwuje co robisz. Patrzysz na to i dziwisz się, że ten człowiek nie ma jeszcze metra wzrostu i ledwie skończył rok, a już wszędzie go pełno.

Czytałam książkę, w której teoria trochę wyjaśnia cały ten proces poznawania. Mózg dziecka jest zbudowany tak, że ono samo wie, że musi być w ciągłym ruchu, żeby rozwijać się prawidłowo. Nowe struktury i połączenia mózgowe budują się przez ciągłe powtarzanie znanych już rzeczy oraz poznawanie nowych. Dla mnie niesamowita jest ta determinacja małego człowieka i ciekawość otaczającego świata.

Bałagan przy małych i nie tylko maluch dzieciach to niekończąca się historia. I ta irytacja o której wspomniałam jest normalną częścią życia każdego rodzica. Jakie są wasze odczucia w tej kwestii? Czy też zachwyca was ta dziecięca determinacja, by każdą napotkaną rzecz dotknąć obejrzeć i zbadać, a przy okazji przenieść w jakieś przypadkowe miejsce?