Nigdy nie można być pewnym, do czego jest zdolny drugi człowiek

Pomimo wszystko trudno jest mi sobie wyobrazić, że byłaby w stanie zrobić coś tak diabolicznego i zamierzonego. Ale nie jest to niemożliwe. Nigdy nie można być pewnym, do czego jest zdolny drugi człowiek.

Kolejna książka autorki, która już po pierwszym spotkaniu z jej twórczością dołączyła do grona moich ulubionych. Powiedziałabym nawet, że jej książki to pewien rodzaj uzależnienia - nie mogę się doczekać, aż będę ją mieć, a gdy już zaczynam czytać, znika szybciej niż zdążę się obejrzeć. Czy w przypadku "Lokatorki" było tak samo?

Widzę coś, co wstrząsa mną do głębi. Mrugam, pewien, że to musi być jakaś halucynacja, ponieważ to, na co patrzę, zwyczajnie nie jest możliwe. (...). Moje serce na chwilę przestaje bić. 

Blake Porter wydaje się być szczęściarzem - ma kochającą narzeczoną, dobrą pracę i wymarzony dom. Jednak w dniu, gdy z niezrozumiałych dla niego powodów traci pracę, cała ta bańka pęka. By ratować swoją sytuację finansową, jest zmuszony wynająć jeden z pokoi. Po spotkaniach z potencjalnymi lokatorami, które okazały się katastrofą, zgłasza się Whitney. Jest miła uprzejma i "normalna". Z ulgą przyjął ją pod swój dach, bo wydawało się, że nie będzie sprawiać kłopotów, i niemal od razu tego pożałował. Kilka dni po jej wprowadzeniu się zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Z dnia na dzień zaczyna być coraz bardziej niepokojąco. Blake nie zdaje sobie jednak sprawy w jakim jest niebezpieczeństwie...

Do tej pory nie potrafię powiedzieć, co jest takiego w książkach tej autorki, że biorę je do ręki i przepadam bez reszty. Bohaterowie są tacy zwyczajni i mają zwyczajne problemy. Może właśnie to jest najbardziej poruszające. Gdy myślimy, że nasze życie jest zwyczajne i spokojne, nie oznacza to, że nic strasznego nie może nas dosięgnąć. Blake i Krista dobrze się znają i planują wspólną przyszłość. Są zgodną i wspierającą się nawzajem parą. Wydaje się, że nic nie może ich poróżnić, nawet problemy finansowe nie stanowią problemu, bo od razu znajdują rozwiązanie. Jednak nowa lokatorka wprowadza nieco zamętu w ich spokojne, ustabilizowane życie. 

Historia jest naprawdę niepokojąca i trzymająca w napięciu i to od samego początku do końca. Niepokojące wydarzenia, których doświadczamy wraz z bohaterami i które mają miejsce od wprowadzenia się Whitney na początku wydają się małe i nic nieznaczące, potem szokują coraz bardziej. Cały czas zastanawiałam się co takiego skrywa ta dziewczyna pod maską normalności? I jaki ma cel w tym, co robi? I choć cały czas się zastanawiałam, potem i tak wszystkie moje teorie okazały się do niczego - w pewnym momencie po prostu "zbierałam szczękę z podłogi". Jest to jedna z tych lektur, w których wydaje nam się, że czegoś się domyślamy, a autorka robi sobie z tego okrutny żart. Ale to właśnie najbardziej lubię w thrillerach - w końcu są po to, żeby nami wstrząsnąć. 

Narracja jest spójnie i ciekawie poprowadzona. Rozdziały często urywane są w momencie, gdy niepokoimy się najbardziej, co sprawia, że lektura jest naprawdę mocna i ciężko się oderwać - nie polecam zaczynać późnym wieczorem...

Jak już wcześniej wspomniałam, chyba najbardziej niepokojące było to, jak szybko szczęśliwe, spokojne i ustabilizowane życie może zmienić się w koszmar. Wydaje nam się, że mamy kontrolę nad wszystkim, a wystarczy jedno niepozorne zdarzenie, by cały nasz uporządkowany świat zatrząsł się w posadach. 

Zdecydowanie jest to jedna z tych książek, których długo nie zapomnicie.

Moja ocena: 9/10

Freida McFadden, Lokatorka

Ilość stron: 408

Wydawnictwo Czwarta Strona

Data premiery: 11.03.2026

O świecie bez dzieci i radości z kupki liści

Zwyczajny jesienny dzień - szaro, buro i ponuro. Nawet słońce schowało się za chmurami. Wszędzie tylko tłumy przechodniów poważnych, zamyślonych sunących ulicami. I obok ten jeden mały człowiek, który z radosnymi okrzykami podrzuca do góry kupkę liści. Patrzysz na niego i od razu robi się cieplej na sercu, a ten dzień staje się bardziej pogodny.

Czy świat w którym nie byłoby dzieci byłby tym samym miejscem? Wyobraźmy sobie świat, w którym pojawiamy się na świecie od razu jako nastolatkowie lub dorośli. Innymi słowy świat bez dzieci. Świat, w którym nie ma małych, bezradnych niemowlaków, które tylko leżą i śpią albo krzyczą. Nie ma niewyspanych i zmęczonych matek. Nie ma też małych dzieci, które wkładają ręce gdzie się da i wszystkiego dotykają. Biegają wszędzie. Denerwują się i wybuchają histerycznym płaczem, gdy zabronimy im lizać śmietnik lub toaletę. I we wszystkim potrzebują pomocy rodzica. Nie ma też niezliczonej ilości placków i naleśników, z których połowa wyląduje na podłodze. Stosu brudnych ubrań i naczyń, które mnożą się jakby w domu mieszkał tuzin ludzi. W tym świecie nikt nie wybucha niekontrolowanym płaczem w najmniej komfortowej sytuacji. Nie krzyczy, bo nie dostał tego, co upatrzył sobie w kolejce w sklepie. Nie woła "mama" milion razy dziennie, gdy tylko znikniesz z pola widzenia i nie przybiega, by wejść na ręce, gdy stoisz przy garnkach. Nie napsuje tyle nerwów podczas ubierania się do wyjścia, gdy gdzieś musisz zdążyć na czas. Każdy od samego początku komunikuje się w zrozumiały sposób. Czy tak nie wyglądałaby lepsza rzeczywistość? 

Ale wyobraźmy sobie, że nie byłoby takich właśnie momentów jak ten - nie wiedzielibyśmy, jak bardzo można ucieszyć się kupką liści. Nie byłoby tych słodkich pomponików i kokardek. Nikt nie potrzebowałby przytulanek i bajek na dobranoc. Nie znalibyśmy tego nieustannego nawijania w języku kosmitów, które sprawia, że co chwila uśmiechamy się pod nosem. Tych codziennych zachwytów nad rzeczami, które dla nas dorosłych są już dawno oczywiste. Nikt nie prosiłby o jeszcze jedną książeczkę wchodząc nam na kolana. Nikt nie podbiegły i nie przytulił małymi rączkami z całej siły. Nikt nie wybuchałby śmiechem tak zaraźliwym, że oboje śmiejecie się do łez. Nie byłoby tych cudownych oczu, które zawsze patrzą z całkowitą ufnością. Tego widoku, gdy maluszek śpi wykończony po całodniowym szaleństwie. Nie doświadczylibyśmy tego małego wszechświata, w którym rozumie się tylko dziecko z rodzicem. Nie znalibyśmy tych bezbronnych małych istot, które tak bardzo chcemy chronić przed całym złem. I tego rodzaju relacji, która stwarza nas na nowo i sprawia, że stajemy się lepszą wersją siebie. Nikomu nie byłoby dane doświadczyć wachlarza emocji jaki może wywołać tylko obecność małego człowieka obok.  Nie doświadczylibyśmy tej jedynej w swoim rodzaju miłości, jaką można pokochać tylko dziecko.  

Właśnie dlatego nie wyobrażam sobie już mojego życia, w którym tego małego człowieka by nie było. Pamiętam, że zanim przyszedł na świat też byłam szczęśliwa. Ale teraz to jest zupełnie inny wymiar rzeczywistości. Czym dla was jest czas spędzony z dzieckiem?

Kto i dlaczego umrze za sześć godzin?

Co pcha ludzi do zabicia drugiego człowieka? - Pytanie zawisło w ciszy. - Myślicie, że nie potrafilibyście zabić? 

Mieliście kiedyś tak, że w książce, która przez dłuższy czas była wręcz odpychająca, w końcu coś zaskakuje i to bardzo pozytywnie? "Umrzesz za sześć godzin" to właśnie przykład takiej książki. 

Wyrafinowane morderstwa wstrząsają Warszawą. Ktoś więzi ofiary, dając im przed śmiercią do rozwiązania zagadki, dzięki którym mogą odgadnąć szyfr i się uwolnić. Ofiary nie są przypadkowe. Bardzo szybko wychodzi na jaw, że ciąg morderstw związany jest z zamkniętą sprawą sprzed dziesięciu lat. Dlaczego ktoś próbuje w tak drastyczny sposób wrócić do przeszłości i nakierować policję na coś, co już zostało wyjaśnione? Czy chodzi o zemstę? Czy śledczy zdążą w porę powstrzymać Człowieka Zagadkę?

Zawsze starał się kontrolować emocje. Nie dać się przez nie kierować. Nawet jeśli coś go intensywnie poruszało, zanim zaczął działać pod wpływem tej emocji, zmuszał się, by nabrać dystansu. Bo to nie było tak, że wszystko da się kontrolować albo że to łatwe. Natomiast czas gasił pożary.

Jako całość książkę oceniam średnio. Fabuła bardzo mi się spodobała, ale dopiero w połowie stała się interesująca. Niecodzienne morderstwa połączone z zagadkami. Para głównych bohaterów to dwóch policjantów, których dzieli znaczna różnica wielu, co nie pozostaje bez wpływu na ich relację. Niełatwo im się współpracuje, ale pomaga świadomość, że mogą na siebie liczyć niezależnie od sytuacji. Na początku w ogóle nie byli przekonujący, wręcz denerwowały mnie ich powiedzonka i nawyki. Z czasem jednak stali się bardziej znośni. Nie na tyle by ich polubić. Moim zdaniem nie są to postaci dobrze skonstruowane. Owszem, jest nieco opisana sfera ich życia prywatnego, ale jak dla mnie zbyt ubogo i mało przekonująco. A to, co najbardziej autor nam uwypukla na temat tych postaci to denerwujące nawyki jak żucie niezapalonego papierosa czy ciągle wtrącanie tego samego powiedzenia, na które ciągle jest zwracana nasza uwaga. Wszystko jest do przyjęcia, ale jeśli powtarza się co kilka zdań, staje się irytujące. I mimo tego, że historia zapowiadała się dobrze, przez te opisy bohaterów przez pierwszą połowę książki walczyłam, żeby jej nie porzucić. 

Wracając do fabuły - w drugiej części książki przestałam zwracać uwagę na denerwujących bohaterów, bo zrobiło się nieco ciekawiej. Mamy w końcu zwrotu akcji, zaczynamy niepokoić się o losy potencjalnych ofiar. Typujemy mordercę, choć im dalej się zagłębiamy w treść, tym więcej podejrzanych zostaje wykluczonych, i wszystko wydaje się być coraz bardziej zagmatwane. Autor coraz mocniej trzyma nas w niepewności aż do samego końca. Zakończenie też mi się podobało. Nieoczywiste, takie, którego nie sposób się domyślić. I poruszające. 

Najbardziej chyba jednak spodobało mi się to, że ta książka ma też drugie dno - jest to nie tylko ciekawa historia, ale też skłania do przemyśleń. Zadajemy sobie pytanie o to, czym jest sprawiedliwość. I czy definicja sprawiedliwości, którą znamy jest słuszna. Kto może wymierzać sprawiedliwość i dlaczego coś, co zostanie uznane za sprawiedliwe przez właściwe do tego organy, dla niektórych jest krzywdzące? Czy wobec tego człowiek sam może wymierzyć sprawiedliwość? Te i jeszcze kilka innych pytań będą Wam towarzyszyć podczas lektury. 

Jeśli choć trochę zainteresował Was opis fabuły, nie zniechęcajcie się początkiem, bo dalej jest ciekawie. A może to celowy zabieg, że akcja na dobre wciąga dopiero w połowie? Zdecydujecie sami. Dla mnie była to jedna z tych książek, które pamięta się na długo. 

Moja ocena: 6/10

Janusz Onufrowicz, Umrzesz za sześć godzin 

Ilość stron: 424

Wydawnictwo Prozami

Data premiery: 13.02.2025

Nieskończenie wiele powodów do uśmiechu

Jedną z rzeczy, która nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać jest to, z jaką łatwością dziecko potrafi sprawić, że szczerze się uśmiecham. Albo śmieję razem z nim do łez. Nawet gdy nie jestem w nastroju.

Niekoniecznie chodzi tu o moje własne dziecko. Inne też czasem potrafią to zrobić. Czasem chodzimy z córką na mszę dla dzieci. Zawsze to mniej nudy, dziecko jest zajęte innymi dziećmi, można się bardziej skupić. I gdy ostatnio tak stałyśmy, podeszła do nas dziewczynka trochę starsza, w wieku przedszkolnym, bo opowiadała, że chodzi do przedszkola. Podeszła do nas, patrzy na moją córkę i pyta mnie: "Proszę pani, a jak twoja siostra się nazywa?" Z całych sił musiałam się pilnować, żeby zachować powagę. Miłe, że jeszcze ktoś uważa mnie za dużo młodszą niż jestem. 

Z kolei moje własne dziecko potrafi mnie rozśmieszyć w nawet najbardziej banalnych sytuacjach. Zwyczajny wieczór po ciężkim dniu, gdy drzemka nie wypaliła, bo sąsiad po piętnastu minutach spania zbudził małą głośnym wierceniem czy czymś innym przy pracach remontowych. A że krótsza drzemka wcale nie oznacza, że sen wieczorem będzie dłuższy, to siedzimy obie już prawie zasypiając Mała nie mając już pomysłu co robić,  stwierdziła, że chce robić bańki mydlane. W pewnym momencie dmuchnęła mi te bańki prosto w twarz, więc zaczęłam je ręką strzępywac i uderzyłam się dłonią w twarz. Wywołało to niepohamowany wybuch śmiechu u małej, więc powtarzałyśmy to do znudzenia, ciągle z tym samym efektem. Sama też się tym śmiechem zaraziłam. 

Nie jest to pierwszy i ostatni raz, kiedy dziecko wywołuje mój śmiech. Samo to, że ma zupełnie inne podejście do świata, bo dopiero go poznaje często potrafi rozśmieszyć. Ten zachwyt nad czymś, co dla dorosłego jest oczywiste. Przyglądanie się z uwagą i chęć robienia wszystkiego na swój, często nietypowy sposób, jeśli nie wie jeszcze jak powinno się coś zrobić. Wiele jest takich momentów, w którym zaczynam się śmiać, choć nic tego nie zapowiadało. 

Macierzyństwo to nieskończone powody do uśmiechu. Co prawda czasem to śmiech przez łzy. Jednak nieskończona ilość razy to szczery, niepohamowany śmiech, jakim może zarazić tylko dziecko. Bo czy może być coś bardziej prawdziwego niż śmiech dziecka? Czym ostatnio rozbawiły Was Wasze pociechy? 

Czy komuś zależało, by ta dziewczyna zaginęła?

Sara była niczym kolorowy motyl, który mógł przypadkiem złapać się w sidła. Podobała się, ciekawiła, fascynowała i to właśnie mogło ją zgubić. Możliwe, że komuś to przeszkadzało. Ludzie są zdolni do najbardziej odrażających czynów, nawet ci, których inni nigdy o to nie posądzają. 

"Zaginiona" Anety Kisielewskiej to mój przypadkowy wybór. Podczas moich poszukiwań w bibliotece, leżała na stoisku z ostatnio zwróconymi książkami. Pomyślałam sobie - czemu nie? - zwłaszcza, że opis wpisywał się w mój gust czytelniczy. 

Sara Maj nie jest przeciętną dziewiętnastolatką. Lubi się wyróżniać, ubierać wyzywająco, jest niepokorna i nie godzi się na porażki. Pewnego wieczoru po imprezie w klubie znika bez śladu. Kto może stać za zaginięciem nastolatki? Sprawa jest nieco skomplikowana, bo przez swój charakter mogła mieć wrogów i wpaść w poważne tarapaty. Komu zależało na jej zniknięciu? Czy jej tajemnicze rozstanie z chłopakiem kilka miesięcy wcześniej ma z tym związek? A może sprawcą jest ktoś z najbliższych?

Gotował się od emocji. Przestał komukolwiek ufać. Przez tę sprawę nie mógł jeść, kopcił jak miejski komin i zaczął cierpieć na bezsenność. Czuł na sobie ciężar odpowiedzialności. A co, jeśli Sara nie będzie jedyna? Jeśli za parę dni zniknie kolejna dziewczyna?

Kilka rzeczy mi się z tej książce spodobało, ale mimo wszystko jestem na nie. Sama pomysł na fabułę nie zapowiadał się nadzwyczajnie - w końcu większość kryminałów czy thrillerów mówi albo o morderstwie albo o zaginięciu. Skoro już zostało opisane zaginięcie, miałam nadzieję, że będzie nieprzeciętnie, w przeciwnym wypadku książka byłaby po prostu słaba. Niestety, pomimo starań autorki, by zrobić z tego ciekawą i niebanalną historię, moim zdaniem się nie powiodły. 

Narracja w książce to ciągłe, nieuporządkowane skakanie po dwóch płaszczyznach czasowych - sprzed i po zaginięciu Sary. Często taki zabieg wprowadza trochę grozy i tajemniczości. Tutaj, co prawda, dowiadujemy się nowych faktów, ale też niekiedy czytamy kilka razy o tym samym i jest to trochę nużące. 

Trzeba jednak przyznać, że sam styl autorki jest bardzo skrupulatny i obrazowy, wszystko opisuje bardzo przekonująco, a postaci bohaterów są przemyślane. Główna bohaterka - Sara - ofiara zaginięcia jest nieco kontrowersyjna. Z jednej strony powinniśmy się przejąć jej losem i niecierpliwie czekać na szczęśliwe zakończenie, a z drugiej... jest tak do bólu irytująca, że momentami sama miałam ochotę jej coś zrobić, czy chociaż przemówić do rozumu. Sara jest przedstawiona jako zbuntowana nastolatka, uparta i zaciekle broniąca swoich granic przed rodzicami, szczególnie przed ojczymem, z którym jest na wojennej ścieżce. Jest też uparta i gdy coś postanowi, żadnym sposobem nie da się jej tego wyperswadować. Z jednej strony czytamy z autentycznym zainteresowaniem - historia jest naprawdę realistyczna i mogłaby dotyczyć każdego - a z drugiej strony niektóre działania bohaterki są dla mnie nieracjonalne i nie do zaakceptowania. 

Sama fabuła nie jest zbyt oryginalna, ale mogłaby się jeszcze obronić, gdyby została ciekawie poprowadzona. Choć czytałam z zainteresowaniem, to jednak nie można powiedzieć, że jest wciągająca. Liczyłam też na nietypowe zakończenie, a było ono jak dla mnie przewidywalne. Już na początku miałam podejrzenia, kto będzie w tę sprawę zamieszany. Choć co prawda każdy z bohaterów wydaje się coś ukrywać i nie mamy pewności co do ich prawdziwych intencji.

Mimo wszystko jest w tej historii coś, co nie pozwoli o sobie zapomnieć. Zakończenie, choć niezbyt zaskakujące, to do bólu realistyczne i wymowne. Pozostawia nas z myślą, że niewiele trzeba, by wydarzyła się tragedia. I jak niedoskonały jest człowiek. Choć na co dzień tego nie okazuje, ma swoje czułe punkty i niewiele trzeba, by popchnąć go do nieracjonalnych zachowań. 

Książka jak dla mnie średnia, ale każdy ma inny odbiór, więc może się też podobać. 

Moja ocena: 5/10

Aneta Kisielewska, Zaginiona

Ilość stron: 294

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Data premiery: 13.05.2025

Wszystko jest kwestią organizacji

Dużo się mówi o tym, że macierzyństwo choć trudne jest piękne. Gdy widzimy takiego słodkiego bobasa, chcemy dostrzegać i dostrzegamy tylko pozytywy. W końcu taki mały człowiek to sama słodycz i radość. Na pewno opieka nad takim maluchem nie jest łatwa, ale czy naprawdę wiemy co to oznacza? Choć wiemy, że bycie matką takiego bobasa jest ogromną satysfakcją, to mamy jedynie wyobrażenie - bardziej lub mniej zgodne z rzeczywistością - z czym się to wiąże, dopóki nie będzie nam dane tego doświadczyć.

Ja wcale nie neguję tego, że bobas to sama słodycz i radość. Każda z nas jest tak skonstruowana, że niezależnie od tego, jak źle czy ciężko by było, i tak będzie patrzeć na swojego bobasa jak na największy cud. I tak ma być. Ale przyznajmy, że są takie dni, gdy odechciewa się wszystkiego. 

Zdarzają się takie dni, gdy wszystko jest na nie. Gdy bobo po milionie pobudek, wstaje wypoczęte o piątej nad ranem. Gdy padasz na twarz już rano, a potem jest tylko gorzej. Bo okazało się, że jajecznica, czy co tam ma zjeść na śniadanie, jest nieakceptowalna. Do tego już przy śniadaniu testuje twoją cierpliwość. A za pół godziny robi dramę, bo jednak chce to zjeść. Potem wychodzicie na szybkie zakupy i długi spacer. Zakupy, jak się okazuje, nie są szybkie, bo maluch odkąd odkrył, że w sklepie są małe wózki, wprost idealne do jego potrzeb, już nie chce pokornie siedzieć w swoim wózku czy nawet w dużym koszyku, tylko śmiga po całym sklepie, a gdy próbujesz przytrzymać koszyk, by w coś lub kogoś nie uderzył, denerwuje się, bo wszystko chce robić bez pomocy. W międzyczasie zdążyłaś już odpowiedzieć na milion pytań, kilkanaście razy powtarzając jedną i tą samą rzecz. Bo maluch póki co rozumie więcej, niż potrafi wypowiedzieć, połowy się domyślasz, ale on ma nieustanną potrzebę dialogu. Zaś na spacerze zaczyna biec w swoją stronę, a złapany za rękę denerwuje się, bo przecież w wieku dwóch lat może już wszystko sam. Albo zabiera ze sobą rowerek biegowy, odjeżdża nim pory kawałek od domu i stwierdza, że jest tak zmęczony, że nie da rady iść na własnych nogach. Zaczyna płakać, bo jest już śpiący, a ty choć sama jesteś już tykającą bombą, musisz opanować sytuacje i pomóc mu ogarnąć emocje. Gdy wracasz do domu i kładziesz malucha do łóżka, przypadkiem odzywa się domofon i nagle odechciewa mu się  spać. I chce jeszcze książeczkę. W tym momencie zwykle traciłaś cierpliwość, ale nauczyłaś się, że na przymus nic nie zdziałasz, więc cierpliwie czekasz. Gdy już zaśnie na dobre, okazuje się, że ktoś pod oknem uruchamia kosiarkę, piłę motorową albo inne warczące ustrojstwo i pocieszasz się, że gorzej już nie będzie. Czujnie nasłuchujesz, czy maluch jeszcze śpi. Potem podejmujesz popołudniowy maraton mniej lub bardziej potrzebnych czynności, podczas wykonywania których twoje centrum wszechświata robi wszystko, żeby cię od nich odciągnąć albo spędza chwilę w ciszy, co bywa jeszcze bardziej niepokojące, bo po takiej chwili nie poznajesz własnego mieszkania. Wieczorem, już nawet mimo chęci, zasypiasz podczas czytania książeczki, a dziecko grzecznie usypia razem z tobą. Choć tyle dobrego na koniec. 

Brzmi choć trochę znajomo? Oczywiście te wszystkie rzeczy zwykle nie wydarzają się na raz. To tylko przykład, że czasem dobre nastawienie i pozytywne chęci guzik dają, gdy masz naprzeciwko małego wszędobylskiego człowieka, upartego i zdeterminowanego, by osiągnąć swoje małe cele. W głębi ducha cieszysz się z tego, że taki jest, ale czasami po prostu szlag trafia wszystkie twoje zasady idealnego rodzicielstwa, wychodzisz z siebie i stajesz obok. A gdy śpi, analizujesz, co poszło nie tak. I pocieszasz się myślą, że jeszcze będzie szansa, by to zrobić lepiej.

Znacie to stwierdzenie, że wszystko jest kwestią organizacji? Po części tak. Dużo rzeczy można zaplanować i dużo zrobić, ale czy najważniejsze jest to, by wszystko było idealnie zrobione i dopięte na ostatni guzik? Takie priorytety można sobie stawiać, póki nie pojawi się inny priorytet, czyli dziecko. Potem codzienność to już niekiedy jazda bez trzymanki. I choć będziemy się dwoić i troić, cała reszta i tak jest nic nieznacząca, bo to potrzeby małego człowieka są na pierwszym miejscu i to on absorbuje najwięcej naszego czasu. I matka choćby miała milion innych rzeczy do zrobienia, nie pozostanie obojętna na to, że dziecko potrzebuje uwagi, więc kwestia organizacji nijak się ma do rzeczywistości. Sama niekiedy przyłapuję się na tym, że tylko gdy dziecko śpi lub opiekuje się nim druga osoba, jestem w stanie się w pełni skupić, zebrać myśli i wykonywać wszystkie czynności w takim tempie, w jakim bym chciała.

I wiecie jaką mam na to wszystko radę? Żadną. Nie zawsze może być idealnie. Nie zawsze jest nawet dobrze. Czasami jest po prostu wystarczająco. A czasami tylko tak, że plan to przeżyć i iść spać. Ważne, by w tym wszystkim pamiętać, po co to robimy. I w całym tym bałaganie znaleźć choć chwilę, by się zatrzymać i pomyśleć o tym, co dla nas ważne.

Czy ten chłopak rzeczywiście jest idealny?

Co chwilę słyszy się o samotnych dziewczynach, które zostały uduszone albo zadźgane na śmierć we własnych mieszkaniach. Ale to mało prawdopodobne. Nie ma żadnych śladów włamania. Jestem pewna, że nikt nie czai się za drzwiami. No sami powiedzcie, jakie są szanse bycia napadniętą dwukrotnie w ciągu jednego wieczoru? Wkładam klucz do zamka i trochę się z nim mocuję jak zawsze. Po kilku sekundach zmagań drzwi stają otworem. 

Często, gdy słyszę o autorze mnóstwo pozytywnych opinii, potem sama się rozczarowuję. Za to moja druga książka Freidy McFadden tylko potwierdziła moje przypuszczenia co do jej twórczości. Choć i pierwsza mi się podobała, ta wypada zdecydowanie lepiej. W przypadku tej autorki twórczość zdecydowanie zasługuje na miano fenomenu. I cały czas usiłuję odpowiedzieć sobie na pytanie, jak to się dzieje. 

Sydney Shaw to zwyczajna dziewczyna, która jak każda z nas marzy o tym, by w końcu znaleźć sobie przyzwoitego faceta. Po niezliczonych rozczarowaniach na randkach z aplikacji, opuściła już poprzeczkę do minimum i nie szuka ideału. Gdy jednak przypadkiem poznany chłopak okazuje się nim być, jest przeszczęśliwa. Przystojny, inteligentny i w dodatku lekarz. Do tego świetnie im się układa i uwielbiają spędzać ze sobą czas. Sydney dopiero po upływie czasu zaczyna mieć wątpliwości. Zwłaszcza, że nie tak dawno w mieście miały miejsce morderstwa, których sprawca wybierał ofiary właśnie umawiając się na randki. Czy ten wprost idealny mężczyzna może coś ukrywać?

I nawet teraz, gdy wiem, jaka jest niebezpieczna, nie byłbym w stanie jej skrzywdzić. I ona o tym wie. Ale ja i ona to skończona sprawa. Nie będzie już moją dziewczyną. Nie pocałuję jej. Nie stracimy ze sobą dziewictwa. Nie pobierzemy się, nie będziemy mieli dzieci i nie zestarzejemy się razem. Nadal będę o niej myślał. Chodź postaram się jak najrzadziej. (...) teraz marzę jedynie o tym, by znaleźć się jak najdalej od niej. Nie pozwolę jej się zniszczyć. Jestem ponad to.

W powieści mamy trzy przyjaciółki - Bonnie, Gretę i Sydney. Nie są już nastolatkami i nie w głowach im imprezy. Każda pragnie tylko szczęśliwej przyszłości z kimś, kto będzie ją kochał. Nie chodzi o ideał - wystarczy ktoś, z kim można spędzić spokojny wieczór i po prostu czuć się dobrze. Greta jest w szczęśliwym związku, a Bonnie i Sydney umawiają się na randki przez aplikację stworzoną dla mieszkańców Nowego Jorku. Każda z nich jest inna, ale da się je lubić - takie normalne sympatyczne dziewczyny. 

Narracja w powieści jest dwutorowa - historię opowiada Sydney i pewien chłopak, którego poznajemy zaczynając od wydarzeń z jego przeszłości, jednocześnie cały czas zastanawiając się, gdzie autorka umieści go w historii dziewczyn i czy to on będzie tym czarnym charakterem. Rozdziały są krótkie i często kończone w momencie największego napięcia, przez co zostajemy z pytaniami w głowie i szybko zaczynamy kolejny rozdział. Lubię ten zabieg, wprowadza nieco grozy do powieści i niejednokrotnie przyprawia o gęsią skórkę. 

Trzeba przyznać, że zakończenie jest nieoczywiste. Autorka robi wszystko, by nas zmylić, i w moim przypadku w końcu jej się udało - mniej więcej pod koniec książki uznałam, że stanie się to, czego można było się spodziewać. I wtedy zaczęło się dziać coś zupełnie innego.

Może to właśnie narracja, a może sposób kreowania postaci przez autorkę - opowiada o ich losach w taki sposób, że chętnie o nich czytamy i mamy wrażenie jakby istnieli naprawdę. A może coś jeszcze innego, ale to już moja druga książka i też ma "to coś", co dostarcza nam naprawdę dobrej rozrywki i sprawia, że książkę pochłaniamy w mgnieniu oka. 

Ta książka to, oprócz naprawdę dobrej rozrywki, też ostrzeżenie dla nas. Że nie każdy jest tym, za kogo go uważamy. Niektórzy pod maską zwyczajności i dobrych manier, ukrywają swoją mroczną stronę. I naprawdę łatwo jest ulec pozorom, dlatego musimy uważnie wybierać, komu ufać, a komu nie. 

"Jej chłopak" to historia, której bohaterką mogłaby być każda z nas, a zatem uniwersalna w odbiorze i może dlatego tak przejmująca. Choć czyta się ją szybko i przyjemnie, jest to zdecydowanie coś dla fanów historii z dreszczykiem. 

Moja ocena: 8/10

Freida McFadden, Jej chłopak

Ilość stron: 440

Wydawnictwo Czwarta Strona

Data premiery: 29.07.2026

Zwolnić na chwilę

Wiecie, co jest dla mnie najbardziej irytujące w byciu mamą? Bycie w ciągłym niedoczasie. Dosłownie. Nie zawsze - są takie dni, że wszystko ogarniam śpiewająco. Ale są też takie, że nim zdążę zrobić kawę, potem wyjść na spacer jest już południe. A nim zdążę ogarnąć jakiś obiad, a potem kolację, jest już prawie dwudziesta. Czy ktoś może mi odpowiedzieć na pytanie - dlaczego ten czas ucieka tak szybko? Idealnym rozwiązaniem byłoby gdybyśmy razem z dzieckiem w pakiecie dostawali dwie godziny w ciągu doby więcej... Albo pięć. Szkoda, że taka opcja nie jest możliwa. 

Może właśnie dlatego ten czas tak szybko mija. Ciągle biegniemy. Choć próbujemy zwolnić, potem obowiązki zasypują nas ze zdwojoną siłą. Codziennie dzielimy czas między zabawę z dzieckiem a ogarnianie wszystkiego innego. Z różnym skutkiem, bo mały człowiek tak często podejmuje decyzję za nas, przychodzi, bierze za rękę i zaprasza do zabawy lub wskakuje na ręce. 

Dla malucha zegarek nie istnieje. Natomiast my mrugamy na chwilę i okazuje się, że ten mały człowiek ma już dwa lata. Że już dwa lata codziennie kładzie się spać w naszej sypialni i budzi obok rano. Że już przez dwa lata mamy obok siebie tę jedyną w swoim rodzaju małą istotkę. Już dwa lata widzimy ten uśmiech i te oczy. A wydaje się, że znaliśmy je od zawsze. Dwa lata a już zamiast bobasa, który tylko leży i macha rączkami mamy małego człowieka, którego nogi ciągle gdzieś niosą. Dwa lata wspólnych zabaw i przytulasów.  Spontanicznego śmiechu i wielkich dramatów Małych zachwytów nad wielkim światem, który bez tego małego człowieczka byłby pusty i ponury. Długo lub niedługo, ale jesteśmy wdzięczni za ten czas jak za nic innego w świecie. 

Dla mnie te dwa lata to o wiele więcej niż oczekiwałam. Nie byłam w stanie sobie nawet wyobrazić, że przez tak krótki czas, tyle się zmieni. Będę bogatsza o tyle doświadczeń, a ten mały człowiek, który się ze mną nie rozstaje będzie najmilszym i najsłodszym towarzyszem. 

Nie będzie to nic odkrywczego, jeśli powiem - cieszmy się chwilą, bo te maluchy tak szybko rosną. A czas po prostu ucieka. Przerażające, ale też piękne, bo nic się nie wydarzy dwa razy. Dlatego ważne jest by umieć się czasem na chwilę zatrzymać i dostrzec to wszystko, co mamy. Nie tylko ten raz w roku. 

Zły opiekun - dlaczego dostał takie miano?

Był przekonany, że nie został stworzony do tego świata. Z każdym dniem czuł się coraz bardziej jak cień, który ktoś przypadkiem zmaterializował i wrzucił między innych bez jakiejkolwiek instrukcji obsługi. I co gorsza - bez prawa głosu.

Pierwsza część przygód Kornela Malickiego zainteresowała mnie na tyle, by sięgnąć po kontynuację. Nie spodziewałam się nawet, że będzie lepsza, wystarczyłoby, gdyby utrzymała poziom pierwszej części. Czy tak się stało?

Kornel Malicki słynny reportażysta znowu rozpoczyna pracę nad kolejną książką i w tym celu wyjeżdża do Wołkowyi, niewielkiej wsi nad Jeziorem Solińskim. Nieoficjalnie znów próbuje stawić czoło własnej przeszłości. Matka przed ich rozstaniem kazała mu odszukać pewnego człowieka, z którego powodu właśnie tu się zatrzymał. Ma on mieć związek z ich przeszłością. Ten człowiek, jak się okazuje, był też uczestnikiem zbiorowej masakry na obozie szkolnym - pełnił wtedy rolę jednego z opiekunów. Kornel ma zamiar poznać i wyjawić społeczeństwu prawdę o tym, co stało się przed laty. Dlaczego jeden z uczniów wystrzelał część uczestników obozu, a potem sam popełnił samobójstwo?

Nie mogę znieść myśli, że ludzie, którzy od lat przysłaniają mi niebo jak burzowe chmury, są tymi którzy absorbują najwięcej słonecznego ciepła. Ustawiają się przodem do świata, podczas gdy ofiary ich grzechów muszą zbierać się z ziemi ukradkiem, najlepiej tak, by nikogo nie zawstydzać swoim bólem. 

Po dobrej pierwszej części i w większości bardzo pozytywnych recenzjach nie sądziłam, że tak po prostu się rozczaruję. Choć dużo szczegółów co do sprawy masakry w obozie poznajemy już na wstępie, czytając sugerowałam się tym, że pod koniec dostaniemy coś naprawdę mocnego. W końcu po co pisać książkę, której zakończenie już przedstawia się na samym początku? I tu się mocno rozczarowałam. Są owszem pewne intrygi między bohaterami, w efekcie doprowadzają one do tych tragicznych wydarzeń, ale naprawdę dostajemy tylko tyle? Miałam wrażenie, że czytam o niczym. Jedyne, co sprawiło, że dobrnęłam do końca, to postać Michała Kitlera - nastolatka, który czuł się wyobcowany, nielubiany przez rówieśników i prześladowany. Załamał się do tego stopnia, że zabił kilkanaście osób i sam popełnił samobójstwo. Poznajemy go jednak nie jako mordercę, tylko wrażliwego nastolatka, kogoś, kto bardzo potrzebuje pomocy. Możliwe, że gdyby ją otrzymał, do tragedii by nie doszło. Niewątpliwie daje to do myślenia jak burzliwy i trudy bywa ten okres dla młodzieży. Jak często nawet najbliższe osoby nie potrafią dostrzec, że ten młody człowiek woła o pomoc. 

Sam Kornel nieco drażnił mnie już w pierwszej części, ale wtedy było jeszcze ciekawie i przymknęłam na to oko. Tutaj mamy ten sam schemat - reportażysta, który pracuje nad książką, poszukuje materiałów i rozpytuje ludzi, ale bardziej od tego wszystkiego zaaferowany jest swoim osobistym interesem - w tym przypadku znów odszukanie pewnego człowieka i zemsta. Już samo to podejście do sprawy jest dla mnie rażąco nieprofesjonalne, więc nie zdołałam się polubić z tym bohaterem ani przeżywać jego emocji i rozterek. Sam wątek tajemnicy z przeszłości, którą ma znać poszukiwany przez niego człowiek był dla mnie ciekawy i chyba to też zmusiło mnie do dokończenia lektury. Zakończenie też mnie nie zadowoliło, bowiem nie dostajemy pełnej odpowiedzi - autor część znaków zapytania zostawia nam, byśmy sięgnęli po kolejną część. Niestety jest mała szansa, że to zrobię, więc pewnie nigdy się nie dowiem.

Z żalem musze stwierdzić, że nie polubiłam się z tą książką, choć poprzednia część była obiecująca. 

Moja ocena: 5/10

Marcel Moss, Zły opiekun

Ilość stron: 366

Wydawnictwo Filia

Data premiery: 22.04.2026

Nie toleruję słowa nie, zawsze dostaję to, co chcę

Jedną z rzeczy, które nigdy nie przestaną mnie zadziwiać w byciu mamą, jest to jak szybko mały człowiek chłonie wiedzę. I natychmiast naśladuje wszystko, co zauważy.

Odkurzałam. Córka zwykle trochę się bawi, trochę mnie obserwuje i biega za mną z wózkiem albo ze swoim odkurzaczem. Mamy w odkurzaczu wymienne końcówki, m. in do dywanów, które trzymamy w szafce. I gdy kończyłam odkurzać podłogę, mała mnie uprzedziła, wyciągnęła z szafki szczotkę do dywanów i mi podała. Dużo rzeczy robimy razem, chociażby razem wyciągamy naczynia ze zmywarki, ale odkurzałam zawsze sama, więc zdziwiłam się, że zrobiła z własnej inicjatywy, bez mojego polecenia. Nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać, jak to dziecko szybko się uczy i we wszystko chce się angażować. 

Córka ma jedną ulubioną piosenkę, której chce słuchać w kółko i często się przy niej wygłupiamy. Ostatnio zauważyłam, że z łatwością powtarza najdziwniejsze gesty, które wymyślę dobrze się przy tym bawiąc. To samo dotyczy zabawy i najróżniejszych czynności, wszystko musi robić jak mama albo tata, a gdy coś sprawia jej trudność, nie rezygnuje - najpierw posyła mamę, by to zrobiła. 

Ta zdolność uczenia się i powtarzania widoczna jest nie tylko podczas zabawy, ale też przy czynnościach, które wykonujemy na co dzień. Jeśli mówię, że muszę się napić, córka szybciej ode mnie biegnie po swoją butelkę. Gdy pokażę, że swędzi mnie nos, sama "martwi się", też "twierdzi" że swędzi ją nos i zaczyna go drapać. Gdy myszka w bajce jest smutna, bo się zgubiła, córka też robi się smutna i czasem ma łzy w oczach i decyduje, że nie chce już oglądać takiej smutnej książeczki. Choć w tym wieku ciężko jeszcze mówić o empatii, to czasem myślę, że to dziecko czuje i rozumie emocje i potrzeby innych lepiej niż niejeden dorosły. 

Zaskakujące, jak już rozumie prawie wszystko, o czym rozmawiamy - gdy tylko o czymś wspomnę - będziemy się usypiać - zdarza się, że sama biegnie, pokazuje, żeby wsadzić ją do wózka i rozłożyć oparcie. Szkoda że nie działa to we wszystkich przypadkach. Chociażby na komendę - "nie wchodzimy na zjeżdżalnię pod prąd" czy "nie wyrzucamy jedzenia z talerza". Podejrzewam, że to dlatego, że dzieci nie mają w słowniku słowa "nie", czy też po prostu je pomijają w odbiorze naszych wypowiedzi. 

Zaskakujące, ale też rozczulające, że już takie maluchy zaczynają rozumieć ten świat i chcą we wszystkim uczestniczyć i głośno manifestują swoje niezadowolenie, gdy im tego zabronimy. Chcą tak po prostu być częścią naszego świata, naśladować we wszystkim, spędzać z nami każdą chwilę (nawet do tego stopnia, że są zrozpaczone, gdy pójdziemy sami do toalety). Codziennie tym samym pokazują nam, że bycie rodzicem może być piękne tak po prostu. Że nie potrzeba niesamowitych wydarzeń, żeby każdy dzień był dobrym dniem. Wystarczy Twoja obecność i czas. I chwila wspólnej zabawy. 

Czym Wasze pociechy ostatnio Was zaskoczyły?

Co się stało w ciągu siedmiu dni?

Czas spędzony w domu nieco mnie wycisza. Rozmowa z bratem, wieczór przed telewizorem z ojcem - to wszystko jest zwyczajne i bezpieczne. Działa na mnie kojąco. Kiedy wieczorem układam się do snu, moja dusza jest nieco lżejsza. Czuję jednak, że coś się zbliża.

Pierwsza część serii o detektywie Belmoncie zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie, więc sięgnęłam też po "Siedem dni" myśląc, że ta książka będzie przynajmniej na zbliżonym poziomie. Czy się nie pomyliłam?

Detektyw Faith po głośnej sprawie mordercy znad rzeki pracuje z nowym partnerem, a Harry Belmont odpoczywa na swoim odludziu. Gdy jednak ginie dziennikarz znany z krytyki policyjnych działań, w tym działań samego Belmonta, Harry Belmont postanawia wrócić do swojej policyjnej pracy i zająć się tą sprawą. Okazuje się jednak, że łatwo nie będzie. Śmierć dziennikarza to dopiero początek serii tajemniczych i okrutnych morderstw, które wstrząsają miastem. Faith Adams, jej nowy partner oraz Harry Belmont muszą działać szybko, bo z dnia na dzień pojawiają się kolejne zwłoki. Z czasem pytań przybywa, a sprawy nie udaje się ani trochę pchać do przodu, Czy uda im się zatrzymać to, co się dzieje i zamknąć sprawcę? Kto mógł się dopuścić tak okrutnych rzeczy?

Żałuję, że częściej z nią nie rozmawiałem, kiedy jeszcze było to możliwe. Pocieszające jest jedynie to, że mama nie musi być świadkiem tego, co dzieje się z jej synem. Czy gdyby żyła, wszystko wyglądałoby inaczej? Prawdopodobnie tak, ale nigdy nie można mieć pewności. Zło odzywa się w człowieku w różnych okolicznościach.

Początek książki był zupełnie nieprzekonujący. Sam początek śledztwa wydawał się zwyczajny. Do tego wzajemne docinki bohaterów przy każdej możliwej okazji. Ja naprawdę rozumiem, że mają ciężkie charaktery i mogą się wzajemnie nie lubić, ale czytanie wzajemnych obelg i opisów co kilka akapitów mnie nieco irytuje. I jeszcze narracja, w której nie unika się wulgaryzmów, ale to już znałam z pierwszej części. Na szczęście to wszystko, co mogę tej książce zarzucić. 

Całość mimo wszystko oceniam bardzo dobrze. Śledztwo, choć na początku nic na to nie wskazywało, było naprawdę trudne i złożone. Mamy tu w końcu do czynienia z brutalnym morderstwem kilkorga ludzi, a zaczyna się od czegoś, co można by podciągnąć pod zwykłe potrącenie przez samochód. Do tego nasi policjanci muszą działać szybko, bo ten, kto zabija ciągle jest w grze. Choć pewnie w innych kryminałach mamy podobne zagadki, tutaj pojawia się jeszcze pewien ciekawy motyw, ale za wiele nie mogę powiedzieć. 

Postaci bohaterów są takie jak zapamiętałam je z pierwszej części - gburowaty i niestroniący od niekonwencjonalnych metod, a jednocześnie doświadczony Harry Belmont oraz Faith Adams - ambitna i oddana pracy policjantka, która zawsze potrafi mu się odgryźć. Choć ta ich wzajemna niechęć jest momentami irytująca i infantylna, to właśnie to wyróżnia tę książkę spośród innych powieści, a samych bohaterów czyni dla nas bardziej rzeczywistymi. Można zatem stwierdzić, że mimo wszystko są to bardzo ciekawe postaci. Możemy też ich dość dobrze poznać, bo autorka opisuje ich życie prywatne, ale w żaden sposób nie zakłóca to wątku śledztwa, bo zachowuje równowagę i umiejętnie oddziela te wątki. 

Historia nim się obejrzałam, bardzo mnie wciągnęła. Do tego autorka nie skupia się za mocno na opisach, więc tempo akcji tej powieści jest szybkie. Książkę można przeczytać w jeden wieczór. Na pewno też na długo zapadnie Wam w pamięć, bo historia zdecydowanie wyróżnia się na tle innych kryminałów. Do tego ciekawie przedstawiony profil mordercy. Zakończenie też oceniam bardzo dobrze. Różne tropy przez całą powieść rzucały cień na różnych podejrzanych i śledczy naprawdę musieli się nieźle nakombinować, a że tropów było mało, w dużej mierze zdani byli też na własną intuicję.

Książka jak najbardziej warta polecenia.

Moja ocena: 7/10

Katarzyna Bester, Siedem dni

Ilość stron: 347

Wydawnictwo Zaczytani

Data premiery: 20.05.2026

Siedem rzeczy, które tylko rodzice zrozumieją

Dziecko zmienia wszystko - naszą codzienność, rutynę, dotychczasowy tryb życia, ale też priorytety. Nieraz zdarzyło mi się pomyśleć, że są takie rzeczy, których wcześniej jako ktoś, kto nie ma dzieci, nigdy bym nie zrozumiała. Tak, są rzeczy, które mogą wydawać się głupie lub śmieszne, ale gdy rozmawiamy o nich z innym rodzicem, okazuje się, że to nic nadzwyczajnego i dotyczy wielu z nas. Oto kilka z nich.

1. Cieszą nas nietypowe rzeczy 

Wiele razy przyłapałam się na tym, że weszłam do sklepu z myślą, że coś sobie kupię, a finalnie kupiłam coś dla dziecka. Nawet gdy chodzę po galerii bez założenia, że coś kupię, często kończy się tak, że kupuję jakiś drobiazg, który córka sobie upatrzyła. W końcu czego się nie robi dla tego uśmiechu. Czasem bywa tak, że gdy widzę coś ładnego dla córki, zapominam po co sama przyszłam. I już przestałam z tym walczyć.  Jako rodziców nie tak bardzo interesują nas wyprzedaże, o wiele bardziej promocje na pampersy, ciuszki czy akcesoria dla dzieci. Tylko rodzice zrozumieją, że gdy dziecko się na jakiejś czynności zafiksuje, może to robić bez ustanku, dopóki nie znajdzie sobie nowej pasji, która znów pochłonie je bez reszty. U nas ostatnio jest to robienie baniek mydlanych. Dlatego też niedawno przyłapałam się na tym jak bardzo cieszyłam się z promocji na płyn do baniek mydlanych. Nie ma to jak zrobić zapasy czegoś, co dziecko uwielbia, nie?

2. Najbardziej oczywiste, czyli zmęczenie

Zmęczenie, gdy jest się rodzicem to inny wymiar zmęczenia. Zanim zostałam mamą też bywałam zmęczona, ale fakt faktem wstawałam i kładłam się spać o której chciałam i przesypiałam całą noc, więc teraz już zmęczeniem bym tego nie nazwała. Teraz mam obok kogoś, kto poza czasem swojej drzemki nieustannie jest w ruchu, nieustannie mnie zagaduje, bierze za rękę i zaprasza do zabawy albo wyciąga na spacer. Także nie dość, że wykształciłam oczy z tyłu głowy, to przez większość czasu jestem skupiona i czujna, bo mały człowiek ma zadziwiającą zdolność pakowania się w tarapaty, gdy tylko zniknie z oczu. Ale mimo to, że mam prawo być o wiele bardziej zmęczona niż dawniej, to mam też o wiele większą siłę do działania. Dziwnym trafem, gdy rano patrzę w te oczy, zapominam, że nie chciało mi się wstawać. I jest jeszcze jeden plus - wcześniej ciężko było mi się zmusić do regularnej aktywności fizycznej - obecnie... chyba nigdy wcześniej nie robiłam regularnie tyle kroków, co teraz.

3.Granicą zaczyna być tylko wyobraźnia 

Będąc mamą robię mnóstwo rzeczy, które dawniej byłyby dla mnie niekomfortowe. Zwłaszcza, że nigdy nie lubiłam się wyróżniać czy zwracać na siebie uwagi. Teraz jestem mamą małego człowieka, który nawiązuje kontakt z każdą napotkaną osobą, bądź inne osoby próbują nawiązać kontakt z nim - "O, jakie śliczne dziecko", "A czemu tak uciekasz mamie?", a na spacerze zatrzymuje się w najróżniejszych miejscach w poszukiwaniu skarbów, staje obok kałuży i wrzuca do niej wszystko, co znajdzie w pobliżu lub szuka najdłuższego patyka, żeby sobie z nim pospacerować, ciągnąć go po ziemi, więc już nic mnie nie zdziwi. 

4. Czas, a raczej jego ciągły deficyt

Choć jako mama z zarządzaniem czasem radzę sobie o wiele lepiej niż zanim miałam dziecko, to trzeba przyznać, że czas z macierzyństwie jest dobrem deficytowym, szczególnie ten czas tylko dla siebie. A gdy już mam tą chwila dla siebie, mija gdy tylko zdążę usiąść z kawą i chwilę odsapnąć.

5. Lęki

Wraz z dzieckiem rodzą się lęki i niektóre z nich zostają na zawsze, jak lęk czy obawa o bezpieczeństwo dziecka. W końcu nie jesteśmy już odpowiedzialni tylko za siebie, a pojawia się ktoś kto polega tylko i wyłącznie na nas. Tylko rodzice zrozumieją, jak wiele energii trzeba poświęcić, by takiego człowieka, którego wszędzie pełno i nie cofnie się przed niczym, utrzymać przy życiu. 

Jest jeszcze lęk wywoływany jest przez płacz dziecka. Choć wiemy, że na początku to jedyne narzędzie komunikacji, płacz zawsze wywołuje nieprzyjemne odczucia i sprawia, że chcemy natychmiast pomóc, choćby chodziło tylko o drobnostkę. 

I jeszcze jeden z gorszych leków - lęk przed wybudzeniem z drzemki. Dla mnie nie ma nic gorszego, niż za krótka drzemka malucha. Raz, że nie zdążę się zregenerować, dwa marudny mały człowiek to marudny mały człowiek - wymaga o wiele więcej zasobów energii. Co innego wyspany, którego cieszy wszystko i chętnie zrobi wszystko, co zaproponujesz. 

6. Zmiana sposobu patrzenia na wiele rzeczy 

Gdy stajemy się rodzicami, zupełnie inne rzeczy stają się dla nas ważne. Uczymy się też patrzenia z dystansem na wszystko inne, co do tej pory nas zajmowało. Kiedyś mogła być to praca, pieniądze, nowa pasja czy znajomi. Spędzając większość czasu przy opiece nad dzieckiem, w swoim wolnym czasie, którego nie mamy już tyle, co wcześniej, robimy tylko te rzeczy, które są naprawdę wartościowe i warte naszej uwagi. Potrafimy z tych mniej ważnych zrezygnować. 

7. Zmiana charakteru 

My stwarzamy dziecko, ale nie bez powodu mówi się też, że to dzieci stwarzają nas.  Uczymy się stawiania dobra innego człowieka ponad swoje i cierpliwości, jakiej tylko małe niesforne, władające rączki we wszystko i często wybuchające płaczem dziecko potrafi nauczyć. Ze zdumieniem odkrywamy, że stajemy się wersją siebie, której wcześniej nie znaliśmy - tą lepszą wersją. Kimś, kto wie, że to, na czym mu najbardziej zależy, to wszystko co najlepsze dla tego małego człowieka. Kimś, kto ma w sobie więcej spokoju i pozytywnych myśli. W końcu musimy być oparciem dla tego małego człowieka. 

Czy macie takie rzeczy, które zrozumieć mogą tylko inni rodzice? Co jeszcze dodalibyście do tej listy?

Lekcja pierwsza: nie ufaj nikomu

Na mojej skroni pulsuje żyła. Dopuszczam możliwość, że rzuci się na mnie i mnie zabije, zanim dokończymy tę rozmowę. Zanim mój mąż przyzna się, że robił to, co robił, gdy go obserwowałam. Jakaś część mnie chciałaby, żeby tak się stało. 

Przyznam, że czasem, gdy mam zły dzień lubię sięgnąć po taką mroczną historię pełną ciemnych charakterów i wydarzeń, które mogą wstrząsnąć. Pozwala mi to nabrać dystansu i choć może to nienajlepszy sposób, by ogarnąć złe samopoczucie, to w pewien sposób daje ukojenie, w końcu zawsze mogło być gorzej. Okazało się, że "Nauczyciele" to właśnie jedna z takich historii, choć wcale się na to nie zapowiadało.

Eve i Nathaniel to na pozór przykładne małżeństwo. Oboje pracują jako nauczyciele. I tylko oni wiedzą, że ich związek już od dawna nie jest taki jak powinien być. Jakby tego było mało, do ich grup trafia Addie - uczennica znana w liceum Caseham ze skandalu - plotkowano wtedy, że ma romans z nauczycielem. Jest jednak coś jeszcze gorszego, co Addie ukrywa. Eve niepokoi się, że nie można jej ufać i przestrzega przed nią męża. Czemu ta szesnastolatka ma opinię dziewczyny, która przynosi problemy?

Jestem taką szczęściarą. Mam piękny dom, satysfakcjonującą pracę i męża, który jest miły, łagodny i niesamowicie przystojny. A jednak gdy Nate wyprowadza samochód na drogę i włącza się do ruchu, kierując się w stronę szkoły, mogę myśleć jedynie o tym, że mam nadzieję, że jakaś ciężarówka przejedzie na czerwonym świetle, zmiecie naszą hondę i zabije nas oboje na miejscu. 

Kiedyś zdarzyło mi się obejrzeć "Trudne sprawy" czy "Szkołę". Tu mamy kombinację właśnie takich dramatów na miarę tych seriali, ale w zdecydowanie lepszym i wydaniu i z głębszym przekazem. No i jest to thriller, więc trochę Wami wstrząśnie. Trochę to mało powiedziane, bo w tej książce naprawdę źle się dzieje i niejedno życie jest zagrożone.

Sądząc po opisie historia może wydawać się nieco banalna i przewidywalna - tu się po części zgodzę. Do pewnego momentu akcja toczy się dokładnie tak, jak bym się tego spodziewała, gmatwa się dopiero nieco później. Nie zepsuło mi to jednak radości z czytania. Autorka prowadzi narrację bardzo ciekawie. Książka ma to coś, co po prostu zmusza, by czytać dalej. Może to, że autorka nie próbuje na siłę budować napięcia, po prostu powoli wprowadza nas w historię bohaterów, cały czas pozostawiając jakieś niedopowiedzenia. Gdy już myślimy, że więcej się nie wydarzy, nagle zmienia się wszystko.

Dużym plusem dla mnie jest też narracja pierwszoosobowa z różnych perspektyw. Mamy tu też perspektywę Addie, czyli szesnastolatki. Zawsze ostrożnie podchodzę do książek, gdzie mamy nastolatkę czy nastolatka jako narratora, bo bywa, że jest sztucznie albo nudno. Tutaj jednak bohaterka była dość przekonująca.

Kolejnym plusem były dla mnie bardzo przekonujące portrety psychologiczne bohaterów. Każda z postaci była naprawdę przemyślana i odwzorowana z dbałością o każdy szczegół. Nate - przystojny nauczyciel angielskiego i poeta, z pozoru miły i oddany uczniom, jednak jak każda z postaci w tej książce skrywa coś więcej. Eve - nielubiana przez uczniów, surowa i wymagająca nauczycielka matematyki - kto z nas nie miał takiej w szkole?  Jednak nawet ona okazuje się być nieprzewidywalna. I Addie - uczennica, która oddałaby wszystko, by być w szkole niewidzialna, jednak ani trochę jej to nie wychodzi. Problemy, których doświadcza w środowisku szkolnym cierpliwie znosi, bo wie, że nie to jest najgorsze. Można powiedzieć, że każda z postaci nie do końca jest tym, kim się wydaje. Lubię takich bohaterów, których zachowania ciężko przewidzieć.

Może nie wybitna historia, gdyż jak wspominałam, z początku trochę przewidziałam, co będzie się działo, ale naprawdę bardzo dobra. I zdecydowanie na długo zapada w pamięć. Na pewno przeczytam więcej książek tej autorki, bo ta pozycja bardzo wyróżnia się spośród thrillerów psychologicznych, które do tej pory poznałam. Czy pozostałe jej książki też są dobre, czy lepsze?

Moja ocena: 8/10

Freida McFadden, Nauczyciele

Ilość stron: 434

Wydawnictwo Czwarta Strona

Data premiery: 27.08.2025 

Po to tak naprawdę zostałam mamą, czyli o przesypywaniu piasku słów kilka

Często chodzimy z córką na plac zabaw. Zawsze to chwila odpoczynku dla rodzica, a dziecko może się wybiegać przed drzemką. I ostatnio, gdy tak sobie siedziałam i patrzyłam, coś do mnie dotarło.

Niby to tylko huśtawka, zjeżdżalnia, piaskownica i czasem jeszcze karuzela, ale dzieci potrafią tam wymyślać naprawdę przeróżne zabawy. Najbardziej lubię, gdy dzieci bawią się w dużej grupie, wszystkie razem, starsze angażują młodsze. Czasem jednak zdarza się,  że jesteśmy same. Jednego razu córka wymyśliła, że będzie nosić piasek z piaskownicy wiaderkiem i wsypywać na karuzelę. A gdy już coś wymyśli, ma zajęcie na dłuższy czas, więc nie ingeruję i nie przeszkadzam. I gdy tak siedziałam na tej karuzeli, a ona biegła z wiaderkiem piasku patrząc wprost na mnie, w końcu dotarło do mnie, czym jest to całe macierzyństwo. Ta radość, zapał i niewinne oczy, gdy Twoja pociecha biegnie w Twoim kierunku. Uświadomiłam sobie, że to właśnie po to zostałam mamą. By codziennie na nowo doświadczać czegoś, co dla tego małego człowieka jest w danej chwili najważniejsze. Nawet jeśli na ten moment jest to tylko przesypywanie piasku z miejsca w miejsce. Bo dla niej to w tym momencie wszystko. Za kilka lat to już będą inne aktywności i problemy. Teraz ten maluch chce, by być z nim w tym jego małym świecie. I zawsze patrzy z taką ufnością, że cokolwiek innego zaprząta Twoją głowę, w tym momencie przestaje się liczyć. 

Może to właśnie to jest sensem macierzyństwa? Chwile, gdy uświadamiasz sobie, jak bardzo ten mały człowiek na Tobie polega. Nie tylko, gdy płacze i jest mu źle. Chce żebyś mu towarzyszyła we wszystkim, co postanowi. Dostrzegała małe sukcesy, była wsparciem, po prostu była obecna. I byś w tej zwyczajnej codzienności zawsze umiała spojrzeć z zachwytem na człowieka, którego stworzyłaś. I tym samym codziennie na nowo utwierdzała się w przekonaniu, że to najlepsze co mogłaś w życiu zrobić.

Kto i dlaczego ma obsesję?

Obsesja Natashy Preston to moje pierwsze spotkanie z autorką. Nie miałam za dużych oczekiwań co do tej książki. Na wątek z nagrywaniem vlogów i działalności w social mediach trafiłam po raz pierwszy i byłam ciekawa jak autorka go wykorzysta w tej powieści, która sądząc po opisie zapowiadała się trochę mrocznie. 

Connie jest sławna. Ale nie jest to dla niej powód do dumy, wręcz przeciwnie. Mama regularnie nagrywa vlogi z udziałem jej i jej siostry, które stały się bardzo popularne. Pod nieobecność mamy i siostry, które wyjeżdżają na dwa tygodnie, dziewczyna zostaje sama z poczuciem, że dzieje się coś niepokojącego. W okolicy giną nastolatki. Czuje, że jej też może coś grozić.

Miało być mrocznie, a nie było. Nie było nawet przyzwoicie na tyle, żebym czytała z jakimkolwiek zainteresowaniem.  Naprawdę dawno się tak nie wynudziłam podczas czytania książki. Przez dwie trzecie lektury nie działo się praktycznie nic ciekawego. Zastanawiam się jak to możliwe, że mimo to dobrnęłam do końca. Owszem, główna bohaterka opowiada nam o swoich lękach, które nie są bezzasadne, ale całość skupia się tylko na tym. Na jej lękach, poczuciu bezradności i w dużej mierze tylko domysłach, które niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. W trakcie pojawił się jeden wątek, który zaczęłam śledzić z zainteresowaniem, ale to wszystko. I plus za zakończenie - zostało ciekawie rozegrane. To zdecydowanie za mało, by uznać książkę za choć trochę interesującą. 

Sama główna bohaterka w moim odczuciu taka nijaka. Nawet nie powiem, że irytująca, bo żadnych emocji we mnie nie wzbudziła. Przez większą część lektury jest tylko mowa o jej lęku w związku z tym, że została sama w domu na czas podróży mamy i siostry. Przypuszcza też, że ktoś ją śledzi i może chcieć zrobić krzywdę. Mamy tylko przypuszczenia, które ani trochę nie są przekonujące. 

Sam styl pisania całkiem przyjemny, więc czytało mi się dobrze, ale fabuła ani trochę nie wciąga. 

Myślę, że ta historia mogłaby być o wiele lepsza, bo sam pomysł na fabułę był ciekawy. Liczę na to, że trafię jeszcze na lepsze książki tej autorki, bo nie chcę się zniechęcać po przeczytaniu tej jednej. 

Moja ocena: 4/10

Natasha Preston, Obsesja

Ilość stron: 320

Wydawnictwo Feeria Stories

Data premiery: 11.03.2026 

Dziecko to mistrz zachwytu i zachwycania

Jak już wspominałam wcześniej, w macierzyństwie nieustannie coś mnie zaskakuje. Czas spędzony z dzieckiem, choć bywa trudny, to jest też wyjątkowy. Po części dlatego, że każda chwila, którą przeżywamy, jest ostatnią. Dziś masz przed sobą niesforną i energiczną dwulatkę, ale nim się obejrzysz będzie już dorosła. Gdybyś miała jednak wybrać tylko jedną rzecz, którą w spędzaniu czasu z dzieckiem lubisz najbardziej, co by to było? Ja osobiście mam takich rzeczy mnóstwo.

Wczoraj podczas przygotowywania kolacji, córka, jak to zwykle bywa, chciała pomóc. Układała więc pokrojone warzywa na blaszce siedząc na blacie kuchennym. Ja w tym czasie patrzyłam, jaką radość sprawia jej każdy kolejny kawałek, który bierze do rączki i z jakim zapałem je układa. Choć było ich na tyle dużo, że mogłaby się znudzić i iść do innej zabawy, to nie przerywała sobie, dopóki nie ułożyła wszystkich. Gdybym miała wybrać, co najbardziej kocham w spędzaniu czasu z dzieckiem, to byłoby właśnie to. Małe rączki dziecka, które chcą zaangażować się we wszystko, co robisz, nawet jeśli to jeszcze ponad jego możliwości. Zapał, jaki towarzyszy każdej wykonywanej przez nie czynności. Radość z tego, co robi, nawet jeśli to są tylko proste rzeczy. Stuprocentowe zaangażowanie i skupienie. Dziecko wykonując daną czynność jest tylko tu i teraz, nic poza tym się nie liczy, włada w to całe serce. I jeszcze ta ciągła chęć naśladowania wszystkiego, co robisz. Przy dosłownie każdej czynności. Niesamowite, a czasem bywa zabawne. 

Jemy śniadanie, słońce świeci i zapowiada się ładny dzień. Mała siedzi naprzeciwko i zadowolona wybiera kawałki owoców z owsianki. Złapałam się na tym, że coraz częściej dostrzegam takie małe, pozornie nic nie znaczące drobiazgi. Nauczyłam się żyć wolniej i doceniać małe rzeczy. To chyba dzięki niej. Dzieci są mistrzami w zachwycie nad małymi rzeczami. Ulubiona przekąska, coś nowego, co znajdzie na spacerze, czy zwyczajna sytuacja, o której opowiada potem z takim zachwytem, jakby przeżyła coś niezwykle fascynującego. Najpiękniejsze, co może być. 

Idziemy się usypiać. Córka od jakiegoś czasu zabiera ze sobą do sypialni dwa pluszaki, jednego bierze ze sobą do łóżka, a drugiego mi daje i każe z nim spać. Oprócz tego bierze jeszcze dwie butelki wody - da siebie i dla mamy. Kocham też to, że choć takie małe dziecko, skupia się głównie na swoich potrzebach, myśli też o Tobie. Że idąc do sypialni, niesie dwa pluszaki i jednego oddaje Tobie, myśląc, że też będziesz go potrzebować. Oprócz swojej butelki wody, próbuje złapać też Twoją, choć jest cięższa. Bo skoro ono będzie chciało pić przed snem Ty pewnie też. Mało tego, opiekuje się nawet lalką czy pluszakiem i to najlepiej jak potrafi. Przytula, całuje, usypia, czyta książeczki. Wzruszają mnie takie drobiazgi, które dzieci robi same z siebie, choć nikt ich tego nie uczy.

To tylko kilka losowych przykładów, bo jest ich znacznie więcej i nie sposób wymienić wszystkiego, nawet nie będę próbować. Co Wy najbardziej doceniacie w czasie spędzonym z dziećmi?

Jak bardzo można skrzywdzić dziecko?

Ludziom się wydaje, że czas leczy rany i te zadane w serce prędzej czy później zawsze się goją. Tylko co w sytuacji, gdy tragedia, której doświadczamy, dosłownie nam to serce rozrywa? Niby jak poskładać je do kupy po takiej traumie? 

Po książki tego autora już dawno nie sięgałam, bo zawsze miałam po nich niedosyt, czegoś mi tam brakowało. Gdy zobaczyłam "Porzucone dziecko", uznałam, że to jest ten moment, by spróbować ponownie.

Kornel jako dziecko doświadczył chyba wszystkiego, co najgorsze, a potem został wywieziony z dala od domu i porzucony. Obecnie jest autorem bestsellerowych reportaży, ma nastoletnią córkę, a jego żona jest chora na raka. Do Cisowic, małej miejscowości w sąsiedztwie Bieszczad, gdzie znajduje się dobre hospicjum, sprowadza go choroba żony, ale także... chęć zemsty za wszystkie traumy, których doświadczył jako dziecko. I co najbardziej niepokojące - wydaje się być zdolny do wszystkiego. 

Pielęgniarka wręczyła mi otuloną ręcznikiem Patrycję: różowiutką, grzecznie śpiącą dziewczynkę z gładziutką skórą. Wydawała się tak delikatna, że bałem się jej dotknąć, by jej nie uszkodzić. Wreszcie przemogłem się i przyłożyłem czubek palca do wierzchu jej malutkiej dłoni. I nagle ogarnął mnie chłód, a w sali zgasło światło. Stałem tam sam z córką i nasłuchiwałem biegających w mroku bestii. Rechotały triumfalnie, dając mi do zrozumienia, że tak naprawdę nigdy się od nich nie uwolniłem. One zawsze we mnie były: przyczajone na dnie duszy, czekające na idealny moment, by ponownie zaatakować i odrzuć mnie z nadziei na to, że kiedyś będę mógł normalnie żyć. 

Książka w moim odczuciu bardzo dobra. Znalazłam w niej to, co lubię najbardziej, czyli powody do zastanowienia nad kilkoma istotnymi kwestiami. Porusza bowiem bardzo ważny i ciężki temat jakim są dziecięce traumy, a z drugiej strony odpowiedzialne, czy raczej w tym przypadku nieodpowiedzialne rodzicielstwo, które może mieć zgubne konsekwencje. Zwraca uwagę na to, że każdy z nas, a dziecko w szczególności, do życia potrzebuje zaspokojenia potrzeb takich jak miłość i bezpieczeństwo. I gdy tego nie doświadcza, a zamiast tego doświadcza całego wachlarza negatywnych emocji i lekkomyślnych i krzywdzących zachowań rodziców, ciągnie się to potem za nim przez całe życie. Temat ważny, bo o takich rodzicach wiele się teraz słyszy. Nasuwa się więc pytanie - czy stajemy się coraz bardziej nieczuli na krzywdę, szczególnie krzywdę dzieci, które w żaden sposób przed tym się nie obronią?

Jest jeszcze drugi, nie mniej ważny temat - chęć zemsty takiego właśnie skrzywdzonego dziecka. Przez całą lekturę z niepokojem patrzymy, jak ta potrzeba zemsty dojrzewa i podpowiada bohaterowi rozwiązania jego zdaniem idealne, które planuje zmienić w czyny. I zadajemy sobie pytanie - do czego człowiek z tak wyniszczoną psychiką jest zdolny? Czy istnieje zemsta doskonała? 

Kornel jest bohaterem ciekawym i nieprzewidywalnym. Doświadcza szeregu różnych emocji i przechodzi przez najróżniejsze - w tym też te najgorsze wydarzenia życiowe. O wszystkim się dowiadujemy, ale nie od razu. Autor długo pozostawia to w tajemnicy, stopniowo odkrywając przed nami karty. Umiejętnie manipuluje czytelnikiem i jego emocjami. Podobała mi się ta ciągła niepewność i ciekawość, co będzie dalej.

Byłabym skłonna ocenić lekturę wysoko, ale znalazłam kilka mankamentów. Pierwsze, co mi się nie spodobało, to narracja z punktu widzenia małego dziecka, która sprawia, że początkowo czyta się dziwnie. Dla mnie trochę abstrakcyjne było łączenie w narracji z przeszłości języka małego dziecka i człowieka dorosłego. Na szczęście miało to miejsce tylko na początku książki. Mam też trochę zarzutów do głównego bohatera. Momentami w moim odczuciu jego działania były nieco naciągane i abstrakcyjne. Nawet mając wzgląd na jego traumy, momentami nie potrafiłam mu współczuć, a wręcz odpychało mnie to, co robi. 

Mimo tych mankamentów, ogółem książka wypada naprawdę dobrze. Jest to mocna historia, można nawet powiedzieć jazda bez trzymanki. Porusza trudne i jednocześnie bardzo istotne życiowe kwestie, a oprócz tego jest to historia z morałem.  A do tego kończy się tak, że wręcz wymusza sięgnięcie po kolejną część, czyli w najlepszy możliwy sposób - nie wiem jak Wy, ale ja lubię takie tajemnicze zakończenia. 

Moja ocena 7/10

Marcel Moss, Porzucone dziecko

Ilość stron: 351

Wydawnictwo: Filia

Data premiery: 24.09.2025

Dziecko dla świata, czyli o sztuce przeżywania ostatnich razów

Gdy na świecie pojawia się nasze maleństwo, cieszymy się tą chwilą, jakby miała ona trwać wiecznie. Albo wręcz przeciwnie - gdy pojawiają się trudności, trudniej nam się cieszyć, próbujemy tylko się nie załamać i z utęsknieniem czekamy, aż ten ciężki dzień czy etap się wreszcie skończy. Tak czy inaczej, nikt nie przygotował nas na to, że to wszystko kiedyś się skończy. 

Jak już wcześniej wspominałam, w byciu mamą nieustannie coś mnie zaskakuje. Ostatnio spacerowałyśmy z córką i jej zabawkową spacerówką. Pierwszy raz wpadła na to, żeby zabrać ją na spacer, a jako że kreatywności u tego dziecka nie ma końca, wspieram ją w realizacji wszystkich pomysłów - o ile to, co chce zrobić jest bezpieczne i w granicach normy. Wyszłyśmy więc i biegała w szalonym tempie ciągnąc przed sobą spacerówkę przez godzinę, z zapałem pokonując wszystkie schody i podjazdy po drodze. Nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać, jak to dziecko jest już sprawnie fizycznie i skłonne do ryzyka. Ale uświadomiłam sobie coś jeszcze, a mianowicie, że na taką zamianę ról też nie byłam przygotowana. Przecież jeszcze dosłownie chwilę temu to ja prowadziłam wózek, a ten maluch grzecznie siedział. Macierzyństwo to niezliczona ilość zarówno pierwszych jak i "ostatnich razów", na które nigdy nie będziemy gotowi.

Bo chwile z małym dzieckiem, nie tylko te pełne zachwytów, ale też te trudne, mijają szybciej, niż jesteśmy w stanie sobie to wyobrazić. Kiedyś nie będzie już ciągłego marudzenia malucha, że chce wyjść na spacer. Tej energii, dzięki której maluch nieustannie się wierci i pełno go wszędzie. Ciągłego wołania "mama", gdy tylko zaczniesz przygotowywać posiłek. Ciągłych wybuchów złości, gdy coś idzie nie po jego myśli. Proszenia kilkanaście razy dziennie o jeszcze jedną książeczkę. Głośnego śmiechu, gdy udało mu się coś nabroić i tego badawczego spojrzenia, po którym już wiesz, że coś kombinuje. Zabawek porozrzucanych w najdziwniejszych miejscach. Piasku wszędzie i brudnych po całym dniu zabawy stópek. Beztroskich spacerów i rytuałów, które są tylko Wasze. Radości i absolutnej fascynacji, gdy nagle przez przypadek odkrywa coś nowego. Ulubionego pluszaka, którego zabiera wszędzie i nieraz już zaginął i się odnalazł. Wygłupów i łaskotania. Małych rączek, które wyciąga do Ciebie niezliczoną ilość razy dziennie z miliona różnych powodów. Pierwszych nieporadnych słów, które tak rozczulają. Oczu wpatrzonych w ciebie z wyrazem całkowitego zaufania. 

Nim się obejrzymy, ten mały człowiek już nie będzie słodki i mały. Gdzieś trafiłam na stwierdzenie, że dzieci rodzimy nie dla siebie, a dla świata. Piękne to, ale i okrutne zarazem. Musimy pogodzić się z tym, że wszystko dane jest nam tylko na chwilę. Nikt nas nie przygotował na to, że kiedyś ten maluszek, to nasze drugie serce na dwóch nogach, pójdzie w świat i będzie żyć własnym życiem. Na razie jednak wolę o tym nie myśleć. Czy też Was to przeraża? Jak sobie z tym radzicie?

O tym, do czego może prowadzić desperacja

Cierpienie związane z przeszłością jest najgorsze, bo tak jak ona nie odwracalne. W pewnym momencie człowiek nabiera do niego dystansu, ale ono wciąż w nim tkwi. Nie da się go wyrwać z korzeniami..

"Desperatka" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Alicji Sinickiej, chodź już  wcześniej planowałam przeczytać coś tej autorki. Na pewno jeszcze nie raz będę miała okazję, bo pierwsza lektura okazała się pozytywnym zaskoczeniem.

Inę znaleziono martwą w jej sypialni. Okoliczności są niejasne, choć śledczy skłaniają się ku temu, że było to samobójstwo. Tylko jej siostra Adela, choć łączyła je niezbyt udana relacja, zaczyna drążyć temat. Im więcej udaje jej się dowiedzieć, tym bardziej uświadamia sobie, że niewiele na temat Iny wiedziała. Choć z trudem jej to przychodzi, postanawia poznać okoliczności śmierci siostry, jakie by nie były. Czy mogła targnąć się na własne życie? Czy jednak znalazł się ktoś, kto życzył jej śmierci i upozorował samobójstwo? Z czym Ina mierzyła się przed śmiercią?

Choć wątek samobójstwa w thrillerach czy kryminałach to nie jest nic wyjątkowego, niech Was nie zwiedzie sam opis fabuły, bo w tej lekturze znajdziecie więcej wątków, które zostały poruszone w naprawdę ciekawy i przekonujący sposób. Na pierwszym planie mamy relację siostrzaną. Tutaj jest ona bardzo skomplikowana, bo jedna z sióstr jest tą lepszą, a druga jest czarną owcą w rodzinie. Jedna nieustannie jest w cieniu drugiej, co prowadzi do pogorszenia relacji i odbija się na życiu jednej i drugiej. Autorka poruszyła w tej lekturze też problem hazardu, a raczej uzależnienia od hazardu i jego wyniszczających konsekwencji. Bardzo zainteresował mnie też problem relacji między pracownikami oraz między pracownikami a przełożonymi, w których konflikty są nieodłącznym elementem i bardzo mocno odbijają się na sytuacji bohaterów. 

Sam rozwój wydarzeń też był bardzo zajmujący. Tak bardzo, że książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Sporo tam intryg między bohaterami, trochę fałszywych tropów, ale najbardziej podobało mi się to, że niejednokrotnie był dreszczyk grozy. Historia naprawdę opowiadana była w taki sposób, że momentami przeraża i to bardzo mocno. W tej historii nie będziecie mieli chwili oddechu, bo tempo jest szybkie, a autorka ma lekkie pióro, przez co czyta się błyskawicznie.

Jedyne, czego mi tu zabrakło, to jakieś mocne wow. Sama tematyka bardzo ciekawa, lektura naprawdę na poziomie, ale obawiam się, że na długo ze mną nie zostanie. Nie powiem, że nie zrobiła na mnie wrażenia, bo jest to mocna historia, dotyka ciężkich tematów, szokuje, Dobra książka i świetna rozrywka, ale zabrakło mi w niej "tego czegoś".

Myślę, że jest to świetna pozycja, jeśli nie boicie się trudnych tematów i jesteście gotowi się z nią zmierzyć. Na pewno nie będziecie się przy niej nudzić.

Moja ocena 7/10

Alicja Sinicka, Desperatka

Ilość stron: 336

Wydawnictwo WAB

Data premiery: 21.05.2025

Macierzyństwo to też sztuka odpuszczania

Jako świeżo upieczona mama zawsze starasz się robić wszystko idealnie. Wszystko musi być idealnie czyste, wyprasowane, sterylne. Potem, gdy zaczyna się rozszerzanie diety, posiłki muszą być smaczne pełnowartościowe, ładnie się prezentujące, jak te ze zdjęć na Instagramie. Dziecko musi jeść książkowo i tylko to, co wartościowe. Żadnych "zapychaczy" i przekąsek, których dietetycy nie polecają, typu chrupki kukurydziane. I można tak wymieniać i wymieniać jeszcze przykłady naszych założeń, z jakimi startujemy w wychowanie dziecka? Ile z nich zostaje z nami na dłużej? 

Ostatnio trafiłam na tekst, który dał mi nieco do myślenia. Mianowicie była mowa o tym, że w obecnych czasach macierzyństwo jest dużo trudniejsze niż kiedyś. A wszystko to dlatego, że kiedyś rządziły inne zasady, a dziś inne. Punktem wyjścia, który został tam wymieniony, było to, że kiedyś dziecko od rana do wieczora biegało po podwórku, brudziło się, bawiło swobodnie, robiło to, na co miało ochotę. W obecnych czasach natomiast zabiera się dzieciom "podwórka", które autor tekstu utożsamiał z taką niczym nieograniczoną swobodą poznawania świata, w zamian to dziecko sadza się na kanapie, dostaje telewizor, smartfon czy tablet, na którym ogląda bajkę, tym samym nie wymagając uwagi i zaangażowania rodzica. Kiedyś wychowanie nie było tak wymagające, dziecko miało podwórko i było szczęśliwe. Dziś, choć czasem angażujemy już najmłodsze dzieci w najróżniejsze, często drogie, zajęcia rozwojowe czy sensoryczne, wcale nie oznacza to, że dzieci rozwijają się lepiej. I zamiast dać takiemu dziecku spokój i czas na samodzielny, swobodny rozwój, wozimy potem od jednego specjalisty do drugiego, czekamy w kolejkach i udręczeni narzekamy jakie to macierzyństwo jest ciężkie. A nasi znajomi patrząc na to, nie chcą decydować się na dzieci. 

Pomyślałam, że może i ten autor ma trochę racji. W kwestii ekranów się nie wypowiem, bo moje dziecko ekranów dziecko nie ogląda i nie będzie oglądać jak najdłużej. Ale postanowiłam zwrócić uwagę na to, jak wpływa na moje dziecko czas spędzany na świeżym powietrzu. Nie jest tajemnicą, że dzieci po zabawie na świeżym powietrzu śpią lepiej. Gdy mam dużo czasu i spędzam większość dnia z dzieckiem na podwórku - a zdarza się to, gdy jesteśmy u moich rodziców na wsi - mała po takim dniu przesypia całą noc bez wybudzania się, co na co dzień się nie zdarza. Stąd moje przypuszczenie, że to właśnie to "podwórko", o którym wcześniej była mowa odgrywa tu kluczową rolę. 

Druga kwestia - w obecnych czasach podejście do wychowania się bardzo zmieniło. A co za tym idzie, więcej oczekuje się od młodych rodziców. My sami jako rodzice, też więcej od siebie oczekujemy. Każdy zna słynne powiedzonko rodziców i dziadków - "kiedyś tego nie było i też było dobrze", które jest odpowiedzią na wszystkie kwestie, z którymi starsze pokolenie się nie zetknęło w kwestii wychowania dziecka. Przykładem niech będą słodycze w diecie dziecka. Dziś żelazną zasadą jest, że dziecko do roku nie może spożywać cukru ze ze względu na jego szkodliwy wpływ na mały organizm. Zaleca się też unikanie spożycia cukru przynajmniej do drugiego, a nawet do trzeciego roku życia dziecka. A kiedyś? Większość babć pewnie zgodzi się z tym, że kiedyś nie istniała granica wieku, od której w diecie dziecka może pojawić się cukier. Takie przykłady można wyliczać i wyliczać. Nie tylko w kwestii rozszerzania diety. Obecnie dużo jest nowych wytycznych, które często są punktem spornym - jak nosić niemowlaka, jak powinno wyglądać łóżeczko, czy raczej jak nie powinno, czy podawać dziecku smoczek i kiedy odsmoczkować, jak i kiedy odpieluchować malucha, czy chodzik jest szkodliwy czy nie, i tak dalej, i tak dalej. Czasem mam wrażenie, że na każdym kroku jest jakieś "ale". Że na wszystko co robię, są jakieś normy, które powinnam spełnić. I że jest ich więcej, niż jestem w stanie przyswoić. I o tym właśnie chciałam dzisiaj mówić. 

O tym, że często próbujemy trzymać się założonych przez siebie norm, jakby to one wszystko definiowały. Jakbyśmy bez nich byli złymi rodzicami. Dopiero z czasem zaczynamy rozumieć, że rodzicielstwo to nie konkurs, kto zrobi wszystko idealnie. To nie jest też wyścig, kiedy dziecko zacznie chodzić i mówić, i jak szybko się rozwija w porównaniu do rówieśników. Że choć będziesz się starać, nie zawsze wszystko wyjdzie i to jest w porządku. Że jeśli bobas raz ominie drzemkę, naprawdę nic się nie stanie. Że jeśli raz przesunie się pora posiłku, czy dziecko w ogóle go odmówi, też świat się nie zawali. Że nie jest możliwe, żeby w swoim życiu nie zjadł choć trochę piasku, czy bakterii. Że nie każdy posiłek musi być idealny czy zjedzony do końca, bo nawet jeśli bobas uzna, że przez jakiś czas do przeżycia wystarczy mu woda i ogórki, to też jest w porządku. 

Nazwałam to sztuką odpuszczania. Dopiero gdy nauczyłam się odpuszczać w niektórych kwestiach i nabrałam dystansu do tego, co robię jako mama, mogę się tak naprawdę cieszyć z bycia mamą. Nie krytykujmy się same przed sobą za każdą drobnostkę. Skupiajmy się na tym, co istotne. Macierzyństwo to nie są sztywne zasady. Bardzo często macierzyństwo to sztuka kompromisów i skutecznych negocjacji. Zrozumieć drugiego człowieka to sztuka, ale zrozumieć człowieka, który mówi w sobie tylko znanym języku, potrzebuje naszej pomocy, by radzić sobie z emocjami i często ma niekontrolowane wahania nastroju, to już wyższa szkoła jazdy. Dlatego nie jest możliwe, by wszystko szło idealnie. Dajmy sobie i dziecku prawo do bycia nieidealnymi. Wtedy możemy być spokojniejsze i szczęśliwsze. 

Czy u Was też takie podejście się sprawdza? Co robicie zgodnie z zasadami, a co odpuszczacie?