Wszystko jest kwestią organizacji

Dużo się mówi o tym, że macierzyństwo choć trudne jest piękne. Gdy widzimy takiego słodkiego bobasa, chcemy dostrzegać i dostrzegamy tylko pozytywy. W końcu taki mały człowiek to sama słodycz i radość. Na pewno opieka nad takim maluchem nie jest łatwa, ale czy naprawdę wiemy co to oznacza? Choć wiemy, że bycie matką takiego bobasa jest ogromną satysfakcją, to mamy jedynie wyobrażenie - bardziej lub mniej zgodne z rzeczywistością - z czym się to wiąże, dopóki nie będzie nam dane tego doświadczyć.

Ja wcale nie neguję tego, że bobas to sama słodycz i radość. Każda z nas jest tak skonstruowana, że niezależnie od tego, jak źle czy ciężko by było, i tak będzie patrzeć na swojego bobasa jak na największy cud. I tak ma być. Ale przyznajmy, że są takie dni, gdy odechciewa się wszystkiego. 

Zdarzają się takie dni, gdy wszystko jest na nie. Gdy bobo po milionie pobudek, wstaje wypoczęte o piątej nad ranem. Gdy padasz na twarz już rano, a potem jest tylko gorzej. Bo okazało się, że jajecznica, czy co tam ma zjeść na śniadanie, jest nieakceptowalna. Do tego już przy śniadaniu testuje twoją cierpliwość. A za pół godziny robi dramę, bo jednak chce to zjeść. Potem wychodzicie na szybkie zakupy i długi spacer. Zakupy, jak się okazuje, nie są szybkie, bo maluch odkąd odkrył, że w sklepie są małe wózki, wprost idealne do jego potrzeb, już nie chce pokornie siedzieć w swoim wózku czy nawet w dużym koszyku, tylko śmiga po całym sklepie, a gdy próbujesz przytrzymać koszyk, by w coś lub kogoś nie uderzył, denerwuje się, bo wszystko chce robić bez pomocy. W międzyczasie zdążyłaś już odpowiedzieć na milion pytań, kilkanaście razy powtarzając jedną i tą samą rzecz. Bo maluch póki co rozumie więcej, niż potrafi wypowiedzieć, połowy się domyślasz, ale on ma nieustanną potrzebę dialogu. Zaś na spacerze zaczyna biec w swoją stronę, a złapany za rękę denerwuje się, bo przecież w wieku dwóch lat może już wszystko sam. Albo zabiera ze sobą rowerek biegowy, odjeżdża nim pory kawałek od domu i stwierdza, że jest tak zmęczony, że nie da rady iść na własnych nogach. Zaczyna płakać, bo jest już śpiący, a ty choć sama jesteś już tykającą bombą, musisz opanować sytuacje i pomóc mu ogarnąć emocje. Gdy wracasz do domu i kładziesz malucha do łóżka, przypadkiem odzywa się domofon i nagle odechciewa mu się  spać. I chce jeszcze książeczkę. W tym momencie zwykle traciłaś cierpliwość, ale nauczyłaś się, że na przymus nic nie zdziałasz, więc cierpliwie czekasz. Gdy już zaśnie na dobre, okazuje się, że ktoś pod oknem uruchamia kosiarkę, piłę motorową albo inne warczące ustrojstwo i pocieszasz się, że gorzej już nie będzie. Czujnie nasłuchujesz, czy maluch jeszcze śpi. Potem podejmujesz popołudniowy maraton mniej lub bardziej potrzebnych czynności, podczas wykonywania których twoje centrum wszechświata robi wszystko, żeby cię od nich odciągnąć albo spędza chwilę w ciszy, co bywa jeszcze bardziej niepokojące, bo po takiej chwili nie poznajesz własnego mieszkania. Wieczorem, już nawet mimo chęci, zasypiasz podczas czytania książeczki, a dziecko grzecznie usypia razem z tobą. Choć tyle dobrego na koniec. 

Brzmi choć trochę znajomo? Oczywiście te wszystkie rzeczy zwykle nie wydarzają się na raz. To tylko przykład, że czasem dobre nastawienie i pozytywne chęci guzik dają, gdy masz naprzeciwko małego wszędobylskiego człowieka, upartego i zdeterminowanego, by osiągnąć swoje małe cele. W głębi ducha cieszysz się z tego, że taki jest, ale czasami po prostu szlag trafia wszystkie twoje zasady idealnego rodzicielstwa, wychodzisz z siebie i stajesz obok. A gdy śpi, analizujesz, co poszło nie tak. I pocieszasz się myślą, że jeszcze będzie szansa, by to zrobić lepiej.

Znacie to stwierdzenie, że wszystko jest kwestią organizacji? Po części tak. Dużo rzeczy można zaplanować i dużo zrobić, ale czy najważniejsze jest to, by wszystko było idealnie zrobione i dopięte na ostatni guzik? Takie priorytety można sobie stawiać, póki nie pojawi się inny priorytet, czyli dziecko. Potem codzienność to już niekiedy jazda bez trzymanki. I choć będziemy się dwoić i troić, cała reszta i tak jest nic nieznacząca, bo to potrzeby małego człowieka są na pierwszym miejscu i to on absorbuje najwięcej naszego czasu. I matka choćby miała milion innych rzeczy do zrobienia, nie pozostanie obojętna na to, że dziecko potrzebuje uwagi, więc kwestia organizacji nijak się ma do rzeczywistości. Sama niekiedy przyłapuję się na tym, że tylko gdy dziecko śpi lub opiekuje się nim druga osoba, jestem w stanie się w pełni skupić, zebrać myśli i wykonywać wszystkie czynności w takim tempie, w jakim bym chciała.

I wiecie jaką mam na to wszystko radę? Żadną. Nie zawsze może być idealnie. Nie zawsze jest nawet dobrze. Czasami jest po prostu wystarczająco. A czasami tylko tak, że plan to przeżyć i iść spać. Ważne, by w tym wszystkim pamiętać, po co to robimy. I w całym tym bałaganie znaleźć choć chwilę, by się zatrzymać i pomyśleć o tym, co dla nas ważne.

Czy ten chłopak rzeczywiście jest idealny?

Co chwilę słyszy się o samotnych dziewczynach, które zostały uduszone albo zadźgane na śmierć we własnych mieszkaniach. Ale to mało prawdopodobne. Nie ma żadnych śladów włamania. Jestem pewna, że nikt nie czai się za drzwiami. No sami powiedzcie, jakie są szanse bycia napadniętą dwukrotnie w ciągu jednego wieczoru? Wkładam klucz do zamka i trochę się z nim mocuję jak zawsze. Po kilku sekundach zmagań drzwi stają otworem. 

Często, gdy słyszę o autorze mnóstwo pozytywnych opinii, potem sama się rozczarowuję. Za to moja druga książka Freidy McFadden tylko potwierdziła moje przypuszczenia co do jej twórczości. Choć i pierwsza mi się podobała, ta wypada zdecydowanie lepiej. W przypadku tej autorki twórczość zdecydowanie zasługuje na miano fenomenu. I cały czas usiłuję odpowiedzieć sobie na pytanie, jak to się dzieje. 

Sydney Shaw to zwyczajna dziewczyna, która jak każda z nas marzy o tym, by w końcu znaleźć sobie przyzwoitego faceta. Po niezliczonych rozczarowaniach na randkach z aplikacji, opuściła już poprzeczkę do minimum i nie szuka ideału. Gdy jednak przypadkiem poznany chłopak okazuje się nim być, jest przeszczęśliwa. Przystojny, inteligentny i w dodatku lekarz. Do tego świetnie im się układa i uwielbiają spędzać ze sobą czas. Sydney dopiero po upływie czasu zaczyna mieć wątpliwości. Zwłaszcza, że nie tak dawno w mieście miały miejsce morderstwa, których sprawca wybierał ofiary właśnie umawiając się na randki. Czy ten wprost idealny mężczyzna może coś ukrywać?

I nawet teraz, gdy wiem, jaka jest niebezpieczna, nie byłbym w stanie jej skrzywdzić. I ona o tym wie. Ale ja i ona to skończona sprawa. Nie będzie już moją dziewczyną. Nie pocałuję jej. Nie stracimy ze sobą dziewictwa. Nie pobierzemy się, nie będziemy mieli dzieci i nie zestarzejemy się razem. Nadal będę o niej myślał. Chodź postaram się jak najrzadziej. (...) teraz marzę jedynie o tym, by znaleźć się jak najdalej od niej. Nie pozwolę jej się zniszczyć. Jestem ponad to.

W powieści mamy trzy przyjaciółki - Bonnie, Gretę i Sydney. Nie są już nastolatkami i nie w głowach im imprezy. Każda pragnie tylko szczęśliwej przyszłości z kimś, kto będzie ją kochał. Nie chodzi o ideał - wystarczy ktoś, z kim można spędzić spokojny wieczór i po prostu czuć się dobrze. Greta jest w szczęśliwym związku, a Bonnie i Sydney umawiają się na randki przez aplikację stworzoną dla mieszkańców Nowego Jorku. Każda z nich jest inna, ale da się je lubić - takie normalne sympatyczne dziewczyny. 

Narracja w powieści jest dwutorowa - historię opowiada Sydney i pewien chłopak, którego poznajemy zaczynając od wydarzeń z jego przeszłości, jednocześnie cały czas zastanawiając się, gdzie autorka umieści go w historii dziewczyn i czy to on będzie tym czarnym charakterem. Rozdziały są krótkie i często kończone w momencie największego napięcia, przez co zostajemy z pytaniami w głowie i szybko zaczynamy kolejny rozdział. Lubię ten zabieg, wprowadza nieco grozy do powieści i niejednokrotnie przyprawia o gęsią skórkę. 

Trzeba przyznać, że zakończenie jest nieoczywiste. Autorka robi wszystko, by nas zmylić, i w moim przypadku w końcu jej się udało - mniej więcej pod koniec książki uznałam, że stanie się to, czego można było się spodziewać. I wtedy zaczęło się dziać coś zupełnie innego.

Może to właśnie narracja, a może sposób kreowania postaci przez autorkę - opowiada o ich losach w taki sposób, że chętnie o nich czytamy i mamy wrażenie jakby istnieli naprawdę. A może coś jeszcze innego, ale to już moja druga książka i też ma "to coś", co dostarcza nam naprawdę dobrej rozrywki i sprawia, że książkę pochłaniamy w mgnieniu oka. 

Ta książka to, oprócz naprawdę dobrej rozrywki, też ostrzeżenie dla nas. Że nie każdy jest tym, za kogo go uważamy. Niektórzy pod maską zwyczajności i dobrych manier, ukrywają swoją mroczną stronę. I naprawdę łatwo jest ulec pozorom, dlatego musimy uważnie wybierać, komu ufać, a komu nie. 

"Jej chłopak" to historia, której bohaterką mogłaby być każda z nas, a zatem uniwersalna w odbiorze i może dlatego tak przejmująca. Choć czyta się ją szybko i przyjemnie, jest to zdecydowanie coś dla fanów historii z dreszczykiem. 

Moja ocena: 8/10

Freida McFadden, Jej chłopak

Ilość stron: 440

Wydawnictwo Czwarta Strona

Data premiery: 29.07.2026

Zwolnić na chwilę

Wiecie, co jest dla mnie najbardziej irytujące w byciu mamą? Bycie w ciągłym niedoczasie. Dosłownie. Nie zawsze - są takie dni, że wszystko ogarniam śpiewająco. Ale są też takie, że nim zdążę zrobić kawę, potem wyjść na spacer jest już południe. A nim zdążę ogarnąć jakiś obiad, a potem kolację, jest już prawie dwudziesta. Czy ktoś może mi odpowiedzieć na pytanie - dlaczego ten czas ucieka tak szybko? Idealnym rozwiązaniem byłoby gdybyśmy razem z dzieckiem w pakiecie dostawali dwie godziny w ciągu doby więcej... Albo pięć. Szkoda, że taka opcja nie jest możliwa. 

Może właśnie dlatego ten czas tak szybko mija. Ciągle biegniemy. Choć próbujemy zwolnić, potem obowiązki zasypują nas ze zdwojoną siłą. Codziennie dzielimy czas między zabawę z dzieckiem a ogarnianie wszystkiego innego. Z różnym skutkiem, bo mały człowiek tak często podejmuje decyzję za nas, przychodzi, bierze za rękę i zaprasza do zabawy lub wskakuje na ręce. 

Dla malucha zegarek nie istnieje. Natomiast my mrugamy na chwilę i okazuje się, że ten mały człowiek ma już dwa lata. Że już dwa lata codziennie kładzie się spać w naszej sypialni i budzi obok rano. Że już przez dwa lata mamy obok siebie tę jedyną w swoim rodzaju małą istotkę. Już dwa lata widzimy ten uśmiech i te oczy. A wydaje się, że znaliśmy je od zawsze. Dwa lata a już zamiast bobasa, który tylko leży i macha rączkami mamy małego człowieka, którego nogi ciągle gdzieś niosą. Dwa lata wspólnych zabaw i przytulasów.  Spontanicznego śmiechu i wielkich dramatów Małych zachwytów nad wielkim światem, który bez tego małego człowieczka byłby pusty i ponury. Długo lub niedługo, ale jesteśmy wdzięczni za ten czas jak za nic innego w świecie. 

Dla mnie te dwa lata to o wiele więcej niż oczekiwałam. Nie byłam w stanie sobie nawet wyobrazić, że przez tak krótki czas, tyle się zmieni. Będę bogatsza o tyle doświadczeń, a ten mały człowiek, który się ze mną nie rozstaje będzie najmilszym i najsłodszym towarzyszem. 

Nie będzie to nic odkrywczego, jeśli powiem - cieszmy się chwilą, bo te maluchy tak szybko rosną. A czas po prostu ucieka. Przerażające, ale też piękne, bo nic się nie wydarzy dwa razy. Dlatego ważne jest by umieć się czasem na chwilę zatrzymać i dostrzec to wszystko, co mamy. Nie tylko ten raz w roku.