Grawitacja nie istnieje, to życie po prostu jest ciężkie

Przychodzi taki dzień, gdy do człowieka dociera, że dalsza tułaczka nie ma sensu. Że dokądkolwiek idziesz, zabierasz ze sobą siebie.

Gdy do kin weszła kontynuacja „Lśnienia" – „Doktor Sen", postawiłam sobie za cel najpierw nadrobić zaległości czytelnicze w tym temacie. „Lśnienie" było jedną z pierwszych pozycji Kinga, które zdecydowałam się przeczytać. Było to już dwa lata temu, a do tej pory pamiętam jak moją wyobraźnią zawładnął opis trupa kobiety wychodzącego z wanny. Trochę bałam potem wejść do łazienki. a jeszcze bardziej ciekawiło mnie czy kontynuacja będzie równie dobra, czy lepsza.

Hotelu Panorama nie ma już od trzydziestu lat, ale są rzeczy, których żadnej sile nie udało się zniszczyć. Choć siedlisko zła spłonęło, zło wciąż jest obecne i ma się dobrze. Dan walczy z uzależnieniem od alkoholu. Abra – dziewczynka o nadludzkich umiejętnościach, walczy ze swoim strachem. Razem łączą się, by walczyć z czymś niesamowicie potężnym. Prawdziwy Węzeł to zgromadzenie, które poszukuje dzieci takich jak Abra, „obdarowanych” jasnością, czyli pierwiastkiem, pozwalającym im na robienie różnych rzeczy niedostępnych dla zwykłych ludzi. Gdy już znajdą swoją ofiarę, jej losy na pewno nie skończą się szczęśliwie. Istoty z Prawdziwego Węzła żywią się nie tylko jasnością, ale też bólem. Czyni je to jeszcze potężniejszymi. Czy takich przeciwników w ogóle można pokonać, a przynajmniej unieszkodliwić?

        Jeśli nie ma żadnych trwałych następstw – jak zamknięcie się w sobie, izolowanie się, zachowania obsesyjne, moczenie łóżka – pewnie wszystko jest w porządku.

Ale czy to w porządku, że dziecko budzi się z wrzaskiem z koszmaru? Czy to w porządku, że zaraz potem na parterze rozlegają się głośne fortepianowe akordy? Że krany w łazience na końcu korytarza same się odkręcają? Że żarówka w lampce nad łóżkiem Abry strzela, kiedy ona lub David ją wyłącza?

Niechętnie przyznaję, że książka bardzo mnie rozczarowała. Po dobrej pierwszej części, wobec tej też miałam duże oczekiwania. A co dostałam? Poznajemy dalsze losy Dana, który za czasów „Lśnienia” był kilkulatkiem i doświadczył traumatycznych wydarzeń. Nie pozostało to bez śladu na jego psychice. Podobnie jak ojciec zmaga się z uzależnieniem alkoholowym. Ale nie ono jest najgorsze. Podobnie jak Abra ma jasność, która bardziej szkodzi niż pomaga. Widzi i słyszy rzeczy, których nie chciałby widzieć i słyszeć. Rzeczy, których nie powinien wiedzieć i które powodują ogromny niepokój. Za zasługą jasności poznaje Abrę, która jak się potem okazuje jest zagrożona – staje się najbardziej pożądanym celem Rose Kapelusz – przywódczyni Prawdziwego Węzła. I od tej pory zaczyna się prawdziwe polowanie. Śledzimy poczynania jednej i drugiej strony. Momentami opisy były naprawdę sugestywne i przejmujące, ale przez większą część lektury nie było takich emocji, jakich spodziewałabym się po Kingu.

Gdy tak się zastanawiam, co poszło nie tak, trudno mi to jednoznacznie ocenić. Brakowało mi w tej historii dynamiki. Owszem, sporo się dzieje, ale opisy są tak skrupulatne i miejscami naprawdę się wynudziłam, zanim trafiłam na ciekawszy fragment. „Doktor Sen” to jedna z wielu powieści Kinga, które podejmują motyw walki dobra ze złem. Tutaj jednak ta metafora nie uderzyła mnie jakoś szczególnie.

Dla tych, którzy czytali „Lśnienie" jest to na pewno lektura obowiązkowa. Mnie nie przypadła do gustu, ale może Wy odbierzecie ją zupełnie inaczej. Pozostaje mi liczyć, że film zrobi lepsze wrażenie. Widzieliście? Warto?

Moja ocena: 6/10

Stephen King, Doktor Sen

Cykl: Lśnienie, tom 2

Ilość stron: 656

Wydawnictwo: Prószyński i S–ka

Rok wydania: 2013

Co słychać w Instytucie?

Jest otchłań, rozumiecie? Czasami mi się śni. Biegnie bez końca w głąb i jest pełna rzeczy, których nie wiem. Nie mam pojęcia jak otchłań może być pełna, przecież to oksymoron, ale ona taka jest. Sprawia, że czuję się mały i głupi. Ale nad nią biegnie most i chcę po nim przejrzeć. Chcę stanąć pośrodku i podnieść wysoko ręce... (...) a wtedy te wszystkie rzeczy w ciemności wypłyną do góry. Ja to wiem!

Gdy tylko usłyszałam, że King szykuje dla nas nową premierę, już wiedziałam, że chcę to przeczytać. I wcale nie dlatego, że jestem jego fanką – niektóre książki tego autora bardzo mi się podobały, a inne mniej. Opis mnie zachęcił, bo wiele obiecywał. Ale czy rzeczywiście „Instytut" zaliczyłabym do najlepszych książek Mistrza?

Luke Ellis ma jedenaście lat i uczy się w szkole dla wyjątkowych dzieci. Jest niezwykle uzdolniony – opanował już materiał szkoły średniej i planuje rozpocząć naukę na dwóch uczelniach. Ale wcale nie dlatego zainteresowali się nim ludzie z Instytutu. Od czasu do czasu, gdy towarzyszą mu silne emocje, udaje mu się poruszać niewielkie przedmioty w swoim otoczeniu. I dlatego zostaje porwany. Okazuje się, że takich dzieci jak on jest w Instytucie więcej. Każde z nich, podobnie jak Luke ma moce parapsychiczne, które Instytut ma za zadanie rozwinąć. Dzieci razem stanowią siłę, która niewłaściwie użyta, może ten świat doprowadzić do zguby... Stosowane w tym miejscu metody badawcze nie mają jednak nic wspólnego z dobrem dzieci.

„(...) jeśli naprawdę uda ci się uciec, jeśli nie złapią cię w lesie ani w Dennison River Bend i znajdziesz kogoś, kto ci uwierzy... jeśli pokonasz te wszystkie znaki zapytania, może uda ci się wyciągnąć na światło dzienne wszystko, co się działo tutaj przez pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt lat. Zwalisz im to wszystko na głowy. (...).
A to może oznaczać koniec świata.”

Początek do złudzenia przypomina serial Stranger Things, bo niektóre motywy się powtarzają. Telekineza, wyjątkowe moce, dziecięcy bohaterowie i eksperymenty rządowe – już wcześniej to znałam. dlatego też na początku książka mnie nudziła, tak mniej więcej do połowy niewiele się działo. Owszem, świat wykreowany przez Kinga bardzo się różni od tych serialowych, ale jednak podobieństwo jest zauważalne. Czytałam jednak w nadziei, że jest to wprowadzenie do czegoś niesamowitego.

Książki Mistrza mają to do siebie, że albo trafiają prosto w serce, albo zupełnie się nie podobają. Co do tej jednak mam mieszane uczucia. Pierwsza połowa mi się dłużyła. Opisy męczyły, choć z drugiej strony opisanie takiej ilości bohaterów musiała być niezłym wyzwaniem, a tutaj wypadło to całkiem dobrze. Drugą połowę już lepiej mi się czytało, a pod koniec autor szykuje dla nas naprawdę mocne wrażenia. Co tam się działo! Pamiętam, że w napięciu czytałam te ostatnie 150 stron podczas czterogodzinnej podróży autobusem. Można by to porównać do dobrego kina akcji. Szanuję autora za to, że potrafi tak działać na wyobraźnię, że książka przemawia do nas lepiej niż jakikolwiek film. Zastanawiam się też jak to możliwe, że autor umie tak manipulować czytelnikiem. Wśród tych wszystkich dramatycznych scen w finale, niejednokrotnie natrafiałam na momenty, gdzie może się zdarzyć niekontrolowany wybuch śmiechu. Pasażerowie podróżujący ze mną mieli zatem niezły ubaw 😁

Ta lektura nie należy do lekkich. Styl jest dosyć wymagający i bogaty w opisy. Akcja na początku może się dłużyć. Mimo wszystko to, co autor robi z nami pod koniec, jest wystarczającym powodem, by sięgnąć po tę książkę. w moim odczuciu nie jest to najlepsza książka autora spośród tych, które czytałam, ale mimo wszystko jestem zadowolona, że mogłam ją przeczytać. Było warto. „Instytut” to kolejna niepokojąca wizja świata, w którym dobro nie zawsze zwycięża. Tylko tym razem z udziałem dzieci… Jesteście gotowi?

           Moja ocena: 6/10

Stephen King, Instytut

Ilość stron: 670

Wydawnictwo: Albatros

Data premiery: 11.09.2019

Książka z gatunku tych, których przeczytanie jest nieodwracalne w skutkach

"Wiesz, czym są duchy? (...) To mężczyźni i kobiety, które nie potrafią pogodzić się z przeszłością. To prawdziwe duchy. Nie oni – Machnęła ręką w stronę trumny (...)."

W poprzednim poście pisałam o tym, za co kochamy książki, i o tym, że mogą one zmienić życie. A teraz pora na mój przykład obrazujący teorię, że warto pokochać książki i że książka może zmienić życie.

King ma specyficzny styl pisania, który trzeba po prostu lubić. Do fanów jego powieści się nie zaliczam, ale przeczytałam kilka z nich, a niektóre nawet mi się podobały. Gdy usłyszałam, że „Sklepik z marzeniami" to jedna z lepszych, postanowiłam zaryzykować. I w tym przypadku było warto.

Pan Gaunt – tajemniczy przybysz z daleka – otwiera w małym miasteczku Castle Rock Sklepik z marzeniami. Co kryje się pod tą nazwą i kim jest jego właściciel? Każdy z mieszkańców znajduje w tym niezwykłym sklepiku coś, czego bardzo pragnie, za pozornie niewielką cenę. Za tyle ile jest w stanie zapłacić oraz niewielką przysługę. Zaś właściciel zdaje się znać wszystkie myśli i pragnienia swoich klientów. Co tak naprawdę jest towarem w tym sklepie? Jak to się dzieje, że każdy znajduje tam coś o czym od dawna marzył? I najważniejsze – co chce osiągnąć właściciel, prosząc o różne nietypowe przysługi? Te pytania będą Was niepokoić przez cały czas poświęcony na czytanie powieści.

A być może to wcale nie jest książka? Być może cały ten mój specjalny towar nie jest tym, czym się wydaje? Być może to tylko coś bez koloru i kształtu z jedną jedyną wyjątkową cechą – zdolnością przyjmowania kształtu rzeczy, o których śnią mężczyźni i kobiety. – Przerwał na chwilę, a potem dodał jeszcze, z namysłem: – a może po prostu sprzedaję sny?

Autor stawia przed nami ważne pytania – ile jest zdolny poświęcić człowiek, by dostać to, czego pragnie? Czy dużo trzeba, by doprowadzić człowieka do ostateczności? Jak to się dzieje, że w człowieku kiełkuje zło? Co na to wpływa? Ta książka otworzy przed Wami mroki ludzkiej duszy, pokaże jej złożoność oraz uświadomi, jak cienka jest granica między dobrem a złem

W książce mamy wiele wątków i wielu bohaterów. Poznajemy różne historie, które łączy jedno – tajemniczy wpływ drobiazgów zakupionego w Sklepiku z marzeniami. Historie bohaterów przeplatają się ze sobą tworząc fabułę, którą nie można się nudzić. Ta książka wciągnie Was bez reszty. Gdy już się zacznie czytać, cały czas chce się więcej i więcej. Chce się poznać zakończenie tej niezwykłej historii oraz przeżywać ją razem z bohaterami, którzy są wykreowani tak, jakbyśmy ich znali od zawsze. Poznajemy ich najskrytsze pragnienia, a także to, co wywołuje w nich najgorsze emocje. Poznajemy też ich sekrety i niejednokrotnie przekonujemy się, że niektóre z nich na zawsze powinny pozostać w tajemnicy. Czasami tak jest lepiej.

Autor zaprezentował w tej książce jak dobrze zna psychikę człowieka – ta pozycja to prawdziwe studium ludzkiej psychiki. Na uwagę zasługuje też postać Lelanda Gaunta – właściciela sklepiku. Co kryją jego oczy, których koloru nie można określić? Jakim sposobem wywiera on taki wpływ na mieszkańców?

Gaunt uważał się za elektryka ludzkiej duszy. w mieścinie takiej jak Castle Rock wszystkie skrzynki bezpiecznikowe wisiały jedna przy drugiej. Wystarczyło tylko otworzyć je... i pozmieniać połączenia (...) w którymś momencie trzeba było sprawdzić, czy ta wspaniała praca została właściwie wykonana. Sprawdził to wczoraj. Potem należało się tylko przyczaić, puszczając prąd z rzadka, wyłącznie po to, by nikt się nie nudził. By zapewnić wszystkim odrobinę rozrywki. Ale przede wszystkim należało się przyczaić, póki wszystko nie zostanie zrobione... a potem puścić prąd.
Maksymalne napięcie.
W jednej chwili.
Wystarczyło tylko dobrze zrozumieć ludzką naturę i... "

Jedyne, do czego można się przyczepić, to duża ilość bohaterów, których nazwiska na początku mogą się mylić, bo akcja ciągle przeskakuje, gdy poznajemy każdego z nich. Mi to jednak nie przeszkadzało. 

„Sklepik z marzeniami” może się kojarzyć z bajką. Świat, jaki wykreował autor jest bliźniaczo podobny do naszego, w którym dobro walczy ze złem. Muszę Was jednak rozczarować – ta powieść w niczym bajki nie przypomina. Prawa, które rządzą w bajkach tam nie obowiązują czy nawet są odwrócone. To, że w ostatecznym rozrachunku dobro zwycięża wcale nie jest oczywiste… w napięciu obserwujemy zatem ten imponujący i pełen ofiar pojedynek, ze zdumieniem uświadamiając sobie, ile ujawnia on prawdy o ludziach i o świecie, który nas otacza.

Ta książka powinna mieć na okładce napis: przeczytanie może wywołać nieodwracalne skutki. Jeśli już zaczniecie, zostaniecie zniewoleni na własne życzenie. Książka w niewyjaśniony sposób hipnotyzuje podobnie jak właściciel sklepiku z marzeniami, dlatego zastanówcie się, czy jesteście na to gotowi 😁 Naprawdę ciężko się od niej oderwać. z książek Stephena Kinga, które do tej pory udało mi się przeczytać, ta pozycja pochłonęła mnie najbardziej. Na pewno spodoba się tym, którzy lubią dreszczyk grozy.