Z cyklu - historie tak niewiarygodne, że słów brak

Mawiają, że jaki pierwszy dzień nowego roku taki i cały rok. Takiego początku roku jeszcze nie miałam. Gdy ogląda się wspomnienia z zeszłego roku to aż żal, że nie można było iść na żaden bal, koncert, cokolwiek. Rok temu <LINK> pisałam, że tego sylwestra nie zapomnę do końca swoich dni. Pod względem pechowości jednak tegoroczny bije go na głowę.

Mimo że podczas imprezy w domu nie doświadczy się tylu wrażeń, co na koncercie pod gołym niebem, to i tak był to miło spędzony czas. Gwoździem programu był... ser pleśniowy z górnej półki. My już nieco podpici stwierdziliśmy, że każdy spróbuje po kawałku, żeby było sprawiedliwie. Nie było to łatwe zadanie, gdyż ser choć drogi i miał być dobry, pachniał niesamowicie. A raczej cuchnął. Jako że jedynie mi jako tako smakował, kolega zaproponował, że odda mi go na wynos razem z talerzem. Miałabym zapas na długo 🤣

Powrót z tej imprezy zapamiętam do końca życia, jako że był to najdroższy spacer w moim życiu. Mój chłopak stwierdził, że to tylko pół godziny spacerkiem, więc się przejdziemy. Nie był to najgorszy pomysł, zwłaszcza, że tej nocy ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na taksówki ceny były 1,8 raza wyższe. Idziemy, ulice puste, czerwone światła prawie każdym skrzyżowaniu. Żeby zaoszczędzić na czasie, nie czekaliśmy, aż się zapali zielone. Nie miałam z tym problemu, mając w pamięci słowa, jakie wypowiedział ojciec Szustak w jednym ze swoich vlogów. Parafrazując: był zdania, że jeśli nic nie jedzie, stanie na czerwonym świetle nie ma najmniejszego sensu. Skoro Szustak tak powiedział, to to musi być słuszne, dopóki… nie trafi się na patrol straży miejskiej. A znając moje szczęście to nie mogło się obyć bez takiej przygody. Biegniemy sobie za ręce truchcikiem przez pasy, a tu straż miejska na horyzoncie. Myślę – może przymkną oko, w końcu kto by zwracał uwagę na takie wykroczenia w taki wieczór. Nie doceniłam ich możliwości. Zatrzymują się, legitymują nas. Mój chłopak na domiar złego jeszcze maski nie miał, ja tylko szalik, ale to się liczyło. I oni stwierdzają, że stówka za nie zastosowanie się do czerwonego sygnalizatora, pięćdziesiąt złotych za przebieganie przez przejście dla pieszych i jeszcze dla chłopaka mandat za brak maski.

– Za maskę nie przyjmę – mówi.

– A mnie nie stać – mówię, bardziej do siebie niż do funkcjonariuszy, bo i tak zdążyłam w nich już zwątpić.

Jako że się nie stawiałam, tylko grzecznie przyjęłam mandat, odpuścili mi te pięć dyszek za przebieganie przez pasy. Ale serce i tak boli, kiedy idąc do pracy w nowy rok, ma się gdzieś z tyłu głowy, że trzeba najpierw na mandat zarobić.

Pierwszy mandat w życiu i to o 2.57 w nowy rok. Może to wydawać się smutne, ale do tej pory chce mi się śmiać z mojego „szczęścia”. Tylko z lekkim przerażeniem myślę, co może zwiastować tak niesamowity początek nowego roku. Bo jak mawiają – jaki pierwszy dzień, taki cały rok...

Żeby było śmieszniej, w pracy przyszedł do mnie pewien pan na hot doga. I na dzień dobry żali się, że kebab obok komendy zamknięty i nie ma co jeść, a dyżuruje dzisiaj od ósmej. Rozmawiamy, w końcu stwierdziłam, że wzbudza zaufanie i streściłam mu swoją sylwestrową przygodę. Okazało się, że to policjant. Tak, pochwaliłam się policjantowi, że przebiegam przez pasy na czerwonym – jestem geniuszem. O dziwo, nie zganił mnie, tylko wykazał się większą wyrozumiałością niż panowie ze straży miejskiej i stwierdził, że on by jedynie udzielił pouczenia. Może ci policjanci wcale nie są tacy źli, na jakich wyglądają?  

Wszystkiego dobrego w nowym roku, kochani 😘

„Ja zostaję tu do rana", czyli Sylwester tylko dla wytrwałych

W sylwestrową noc Plac Bankowy w Warszawie zgromadził tłumy ludzi. Jeszcze nie miałam okazji uczestniczyć w takiej otwartej imprezie, więc ta była pierwsza. Myślałam, że to będzie niezapomniane przeżycie. I rzeczywiście takie było – z wielu różnych powodów. Załączam kilka filmików, na których widać, jak bawiła się Warszawa. Wybaczcie jakość, ale zimno było, to i ręce się trzęsły.

„I kończy się zły sen o przyszłości”

Usłyszałam wielu wokalistów, których lubię. Najbardziej czekałam na koncert Sylwii Grzeszczak. Gdy wokalistka pojawiła się na scenie, spotkało mnie pierwsze zaskoczenie tego wieczoru – przyzwyczaiłam się, że zawsze miała ciemne włosy, więc zdziwiłam się, gdy zobaczyłam ją w blondzie.

Faceci spadający z nieba (!)

Plac Bankowy nie jest jednak tak duży jak się spodziewałam. Z czasem jednak wypełnił się po brzegi i zrobiło się naprawdę wesoło. Prawie tak jak w pewnej piosence, która też tam wybrzmiała. Tak bardzo, że musiałam uważać, by nie zostać zgnieciona. Przed piosenką „It’s raining men” prowadzący zapytał, czy któraś z pań marzy o tym, żeby mieć nowego faceta. Fakt faktem żaden z nieba nie spadł, więc liczba publiczności na Placu Bankowym na szczęście się nie zwiększyła i koniec końców wyszłam stamtąd w jednym kawałku.

     Prawdziwym wyzwaniem było stanie tam w botkach na obcasie. Jako że po kilku godzinach dosłownie nie czułam nóg, przed północą zaczęliśmy się zbierać. Pierwsze problemy pojawiły się, gdy powiedziano nam, że najbliższa stacja metra jest zamknięta. Przejście sporego kawałka do kolejnej stacji i znalezienie przystanku, z którego cokolwiek odjeżdżałoby tam, gdzie mieliśmy nocować zajęło nam sporo czasu. Tym sposobem parę minut przed północą siedzieliśmy w metrze i tam też powitaliśmy nowy rok. A kilka minut potem wychodzimy z przystanku metro Wilanowska, a nad naszymi głowami wystrzelają fajerwerki. Gdybym stworzyła listę „Top 10 najbardziej niezwykłych sposobów na przywitanie nowego roku”, to wyjście z przystanku metro Wilanowska byłoby tam numerem jeden, polecam 😂

„Daj mi znak. Jeśli chcesz, możemy lecieć jeszcze dziś"

      Gdy dotarliśmy już prawie do celu, potrzebna była jeszcze taksówka, bo przejście pozostałego kawałka zajęłoby pół godziny pieszo. Gdy zadzwoniliśmy po taksówkę, okazało się, że czas oczekiwania wyniesie ponad godzinę. Jedynym wyjściem w tej sytuacji było... zacisnąć zęby i iść do przodu (albo polecieć, jak śpiewała Sylwia Grzeszczak w piosence „Rakiety”). Nie było to łatwe, gdy nogi są na skraju wytrzymałości i ma się botki na obcasie. Ale czego się nie robi dla dobrej zabawy.

„Rusz się zamiast śmiać się ze mnie”

      Przypomniało mi się wtedy, że w poprzednim poście napisałam, że chętnie wróciłabym do czasów, gdy samochodów było mało, a ludzie wszędzie chodzili razem pieszo. I oto z początkiem nowego roku moje życzenie stało się rzeczywistością. Czyż to nie najlepszy możliwy początek roku?

W związku z tym wieczorem naszła mnie taka myśl. Ile razy w życiu mamy plany czy konkretne oczekiwania? Bardzo często w to wszystko wkradają się przeciwności czy okoliczności, których nie mogliśmy przewidzieć. Często spodziewamy się fajerwerków, a okazuje się, że zabawa będzie świetna, ale rozbolą cię nogi, przystanek metra zamkną ci przed nosem, a nowy rok powitasz wychodząc z przystanku metra na Wilanowskiej... aczkolwiek fajerwerki i tak będą. Bo czasami dostajemy coś zupełnie innego, niż byśmy chcieli. Ale to wcale nie znaczy, że gorszego – wręcz przeciwnie. W tym miejscu przypomina mi się cytat: „czy to, czego chcesz naprawdę jest tym, czego chcesz?” i „czy to, czego nie chcesz, naprawdę jest tym, czego nie chcesz?” Ja tego sylwestra zdecydowanie nie zapomnę do końca swoich dni.

„O Pani, tak bardzo ci do twarzy… w tej kurteczce”

 Śmieszną sytuację miałam jeszcze w Nowy Rok. Gdy wyszłam z kościoła na Placu Zbawiciela, okazało się, że za minutę odjeżdża tramwaj do centrum. Podbiegłam więc kawałek, Dalej miałam na nogach botki na obcasie, zatem słychać mnie było z pewnej odległości. Pan, który szedł kawałek przede mną obejrzał się przerażony, bo myślał, że go gonię. Wyjaśniłam mu więc, że gonię nie jego, tylko tramwaj i pobiegłam dalej. Nawigacja podpowiedziała mi jednak, że biegnę nie w tym kierunku, w którym powinnam, więc wróciłam i zapytałam go, gdzie jest najbliższy przystanek. Wytłumaczył mi dokąd mam pójść i pobiegłam. Na koniec usłyszałam jeszcze: „Ale pani jest piękna... naprawdę". Cóż... pozdrawiam tego miłego pana, jeśli to czyta 😁

      Ale wkoło jest wesoło
      Na koniec jeszcze piosenka, która ze wszystkich śpiewanych na tej imprezie najbardziej utkwiła mi w głowie. Moim zdaniem jest w niej zawarta cała esencja życia. Czasami, gdy myślę o tym, co widzę dookoła, to można by zacytować słowa refrenu – „ale wkoło jest wesoło”. Czasami aż zanadto i to życie jakieś takie szalone się wydaje (dosłownie – bywa, że czuję się jak w zoo), ale na tym polega jego piękno.

A Wy jak spędzaliście sylwestra?