Jesienny klimat - z czym się kojarzy?

Dawno nie pisałam nic od siebie, ale myślę, że wrócą posty niezwiązane z tematyką książkową, jak choćby dziś. 

Wstałam, wyjrzałam przez okno na zasnute mgłą osiedle i dopadła mnie nostalgia. Każdy z nas za czymś tęskni i nawet taki drobiazg jak chłodne, prawie jesienne powietrze i mgła może wywołać masę wspomnień. Dla mnie wrzesień to kompletowanie szkolnej wyprawki, szkolne znajomości, wzloty i upadki. Kilka lat później wyjazd na studia, październikowa przeprowadzka do Olsztyna, wielka niewiadoma i wiele obaw, ale trzy lata tam spędzone okazały się być jednym z piękniejszych okresów w moim życiu. Do tej pory wracam tam z sentymentem, odwiedzam stare miejsca, by powspominać. Potem była przeprowadzka do Białegostoku, by dokończyć studia magisterskie, poznać nowych ludzi, przekonać się czym naprawdę jest praca, a w czasach epidemii była też odskocznią i pretekstem do wyjścia z domu i bycia z ludźmi. Praca na co dzień  z klientem, choć nie jest lekka, była dla mnie czymś, w czym się odnajdywałam, poznałam mnóstwo ludzi i charakterów, momentami uśmiałam się do łez, pozostało wiele wspomnień. Przez okres studiów dowiedziałam się również czegoś więcej o sobie i poznałam miłość swojego życia. 

Serce zawsze będzie za czymś tęsknić, jest jak nasza wewnętrzna, indywidualna mapa i kompas w jednym. Ma wyznaczone pokonane już szlaki z zakreślonymi ważnymi punktami i podpowiada ku czemu się kierować dalej, co jest ważne. I ciągle upomina, by żyć tak, żebyśmy niczego nie żałowali. Staram się. Choć było kilka relacji, które w moim życiu się rozpadły, a chciałabym je odbudować. Z każdym dniem jednak staję się silniejsza, nie popełniam tych samych błędów.

To tylko jesienna mgła, a całe życie przepływa przed oczami. A już niedługo jesień będzie mi się kojarzyć z czymś jeszcze. Choć jeszcze nie jestem w stanie wyobrazić sobie z czym - płaczem i śmiechem maluszka? Jakie to będzie uczucie trzymać w rękach cały świat?

Załączyłam zdjęcie z lipcowej sesji. Choć lipiec to jeszcze lato, słoneczniki to dla mnie też symbol późnego lata jak i wczesnej jesieni. 

Lubicie jesień? Jakie macie skojarzenia, gdy przychodzi?

Odłamki przeszłości

 Gdy go pierwszy raz zobaczyła, dopadło ją deja vu. W jego twarzy, gestach, nawet w tym, jak się uśmiechał, było coś znajomego. Nie do końca widziała, kogo jej przypomina, ale wiedziała za to, gdzie znajdzie odpowiedź.

Udała się na strych na poddaszu jej domu. Zapach starości i kurzu unosił się wszędzie, ale jej nigdy nie przeszkadzał. Czasami spędzała tu długie godziny w poszukiwaniu czegoś, czego sama nigdy nie umiała do końca określić. A stare pocztówki, które kolekcjonowała ciotka podczas mieszkania tutaj, listy, które pochodziły sprzed kilkunastu czy kilkudziesięciu lat, pluszaki i zabawki, które pamiętała z dzieciństwa, albo takie, którymi bawił się ktoś jeszcze przed jej urodzeniem – to wszystko w jakiś sposób bywało pomocne. Te wszystkie drobiazgi, które jej mama zwykła wyrzucać, albo przynosić tutaj w kartonowych pudłach, stare i zapomniane, dla niej miały nieocenioną wartość. Każda rzecz mogła być kotwicą dla jakiegoś wspomnienia z przeszłości. Odnaleziona po latach znowu sprawiała, że dawne emocje wracały i znów stawała się tą małą roześmianą dziewczynką ze zdjęć, którą uchwycono w kadrze podczas zdmuchiwania świeczki z tortu w dniu jej pierwszych urodzin z dużym różowym słoniem – prezentem od wujka.

        Ten chłopak kogoś jej przypominał i to nie mogło być tylko złudzenie. Już go kiedyś widziała. We śnie? W drugim życiu? A może go kiedyś spotkała, tylko nie mogła sobie przypomnieć. Rzuciła okiem na stare albumy ze zdjęciami. Było ich sporo. Część w starych, czarnych skórzanych okładkach z czarno–białymi fotografiami. Niektóre nowsze w kolorowych okładkach w kwiaty. Wyjęła jeden z tych, w których znajdowały się zdjęcia jeszcze z czasów podstawówki. Teraz trudno było uwierzyć, że ta piegowata dziewczynka z dwoma kucykami to ona kilkanaście lat temu. Ludzie się zmieniają, ale rysy twarzy mogą pomóc rozpoznać człowieka nawet na fotografii sprzed tyłu lat. Wiedziała, że gdzieś tutaj musi go znaleźć. Miała wyjątkową pamięć do twarzy. Nieraz bywało, że nowo poznana osoba nagle przypominała jej o kimś, kogo znała już dawno temu. Albo twarz na zdjęciu z artykułu w gazecie przywodziła jej na myśl kogoś ze znajomych. W jego przypadku było tak samo. Skądś go kojarzyła, ale tym razem nie umiała powiedzieć skąd.

Musiała go znaleźć. Miała niejasne przeczucie, że od tego odkrycia wiele zależy. Gdyby tylko widziała, jak ten chłopak może namieszać w jej życiu, może by sobie odpuściła te poszukiwania. Zignorowała to niepokojące przeczucie i przeszła nad tym do porządku dziennego. Albo uciekła już w chwili, gdy zobaczyła go po raz pierwszy. Szkoda, że przyszłości nie możemy przewidzieć. To mogłoby zapobiec wielu bolesnym konsekwencjom.

______________________

Tak się prezentuje początek opowiadania, nad którym chcę teraz popracować. Zaciekawiłam Was chociaż trochę? 😃