„Człowiek z taśmą” bohaterem sobotnich zajęć

Ostatnio na Uniwersytecie Dzieci dużo ciekawych rzeczy się wydarzyło. W minioną sobotę dowiedzieliśmy się jak radzić sobie z niepowodzeniami, czy raczej jak zmienić je w coś pozytywnego. Tydzień temu natomiast studenci w kreatywny sposób uczyli się stawiać granice. A gdzieś pomiędzy jednym a drugim, czyli 5 grudnia przypadało nasze święto, czyli Dzień Wolontariusza. To był bardzo udany dzień. Nie licząc tego, że spowodowałam potrójną kolizję, ale o tym potem.

Jak radzić sobie z niepowodzeniem?

Czy wiedzieliście, że Albert Einstein, wybitny uczony, który dostał Nobla w dziedzinie fizyki nie mówił do trzeciego roku życia, a jego rodzice ciągle powtarzali mu, że nic nie osiągnie? Z kolei Walt Disney trzysta dwa razy uzyskał odmowę przy poszukiwaniu potencjalnych sponsorów do swojego parku rozrywki. Rękopis Harry'ego Pottera J. K. Rowling odrzuciło dwunastu wydawców, a potem seria przyniosła milionowe zarobki. Teraz pewnie tego żałują. Steve Jobs, twórca Apple'a został zwolniony ze swojej własnej firmy w wieku 30 lat, by potem z powrotem zostać zatrudniony z zupełne innym podejściem.

Gdy dzieci miały przyporządkować różne fakty z rozsypanki do poszczególnych postaci, łatwiej było im skojarzyć te pozytywne. Dlaczego? Bo sukcesy są głośne. I chcemy o nich mówić. Porażki to coś, co najchętniej ukrywamy przed światem. Warto jednak spojrzeć na nie z innej strony. Jeśli nie ponosimy porażek, niemożliwe jest też osiągnięcie sukcesu. Za każdym wielkim i spektakularnym osiągnięciem, kryją się niepowodzenia. Uczymy się na błędach i wyciągamy z nich wnioski.

Co łączy te wszystkie osoby? Każda z nich odniosła ogromny sukces. Ale ich biografie są dowodem na to, że za każdym takim sukcesem stoi całe mnóstwo porażek i niepowodzeń. To zachęta także dla nas, by zawsze próbować do skutku. Bo jeśli nie uda się trzysta dwa razy, za trzysta trzecim, możemy odnieść sukces.

Jak stawiać granice?

Na tych warsztatach studenci wzięli udział w różnego rodzaj ćwiczeniach, zarówno ruchowych jak i plastycznych, a wszystkie miały na celu uświadomienie jak ważną i przydatną w życiu cechą jest asertywność. Gdy jedno z dzieci stawało pod ścianą i zamykało oczy, a reszta szła w jego kierunku, jego zadaniem było w odpowiednim momencie powiedzieć stop. Po wykonaniu tego ćwiczenia okazało się, że dla każdego z nich był to inny moment. Jedno z nich zatrzymało grupę już w połowie drogi, a inne dopuściło bardzo blisko. Każdy z nas ma inne granice, ale najważniejszym jest, żeby nie pozwolić ich naruszać. Jeśli ktoś ma problem, z tym, że na coś się nie zgadzam, to tylko i wyłącznie jego problem.

Prowadząca chcąc sprowokować jedną z uczestniczek do zaprezentowania, jak nie powinny zachowywać się osoby asertywne, spojrzała w moją stronę i powiedziała: „Zobaczcie tam jest nasza wolontariuszka. Ona jest studentką, a studenci, jak wiadomo, lubią dobre rzeczy. Przyniosła ze sobą fajki, takie cienkie. Maju, skoczymy na fajeczkę? – spytała dziewczynkę stojącą najbliżej. – Z poprzednich grup jeszcze nikt mi nie odmówił.” Trzeba przyznać, że scenka została odegrana idealnie. Na szczęście żaden uczestnik się nie zgodził. Wywołało to nawet ogólną wesołość, bo każdy w porę zorientował się, że to żart. A ja jestem niepaląca jakby co 😁

Ostatnim etapem było wykonanie prac inspirowanych różnymi hasłami, które kojarzą się z asertywnością. Gdy grupy już skończyły zadanie, wymieniły się pracami i każda z grup miała nadać własny tytuł każdej pracy. Wtedy to pojawiło się mnóstwo kreatywnych ale też śmiesznych propozycji. I tak właśnie powstał tytułowy „Człowiek z taśmą". Prowadząca stwierdziła, że to idealny tytuł, bo można go wieloznacznie interpretować.

Muszę przyznać, że od kiedy chodzę na Uniwersytet Dzieci, czyli od trzech lat, jeszcze żadne zajęcia  nie wywołały u mnie tyle śmiechu co te. Dzieci też miały przednią zabawę, a przy okazji nauczyły się ważnych rzeczy.

Niespodzianka z okazji Dnia Wolontariusza

Raz w roku obchodzimy wspólnie nasze święto. Co roku nasze organizatorki wymyślają inną formę tej imprezy. W zeszłym roku byliśmy w parku trampolin, a jeszcze wcześniej w escape roomie. Teraz z kolei przyszła pora na... tor kartingowy. Mimo że kierowca ze mnie średni, to wyścigi przyniosły mi niesamowitą frajdę. Może to jest jeszcze ten czas, żeby coś zrobić w tym kierunku? W pewnym momencie, gdy koleżanka już długo jechała przede mną środkiem nie dając się wyprzedzić, na prostej pocisnęłam gaz, czego skutkiem było zderzenie. Jadąca za nami dziewczyna też w nas uderzyła, tym samym spowodowałam potrójną kolizję. Na szczęście to tylko zabawa i wszystko dobrze się skończyło. Wszystkie żyjemy i mamy się dobrze.

        Po tak emocjonujących zmaganiach nie mogło zabraknąć chwili odpoczynku i oczywiście tortu. Ta część spotkania też zakończyła się pomyślnie – nikt nie ucierpiał 😁

Grzyby trujące i owoce egzotyczne, czyli czego uczymy się na Uniwersytecie Dzieci

Dawno nie opowiadałam o tym, co się dzieje na Uniwersytecie Dzieci w Olsztynie, więc dzisiaj przyszła pora, bo to nadrobić. W sobotę brałam udział w zajęciach „Dlaczego grzyby są trujące?” Były to warsztaty dla dzieci z Inspiracji, czyli ośmio– i dziewięciolatków.

Tym razem oprócz standardowego sprawdzenia obecności i wbijania pieczątek o indeksów małych studentów mieliśmy trochę zamieszania z odziewaniem dzieciaków w zielone peleryny, które miały zapobiec roznoszeniu się zarodników grzybów. Zajęcia były jednymi z bardziej wymagających, bo obejmowały wiele różnych aktywności. Na początku dzieci obejrzały prezentację, na której wyszczególniono najpopularniejsze gatunki grzybów i kilka ciekawostek. Nie zabrakło też wiedzy praktycznej – potem studenci oglądali ususzone grzyby, a ich zadaniem było oddzielić jadalne, niejadalne i trujące. Jednak dzieciom najbardziej podobało się mikroskopowanie. Miały okazję samodzielnie wykonać preparat  mikroskopowy z pieczarki, a następnie obejrzeć zarodniki. Padł nawet pomysł, by zorganizować zajęcia w całości poświęcone mikroskopowaniu. Na koniec studenci uzupełniali jeszcze karty pracy, które pozwoliły utrwalić zdobytą na zajęciach wiedzę.

Tydzień wcześniej wzięłam udział w zajęciach „Czy owoce egzotyczne można uprawiać w Polsce?”. Myślę, że ten temat był niesamowicie ciekawy nie tylko dla najmłodszych studentów, ale też dla uczestniczących w nich wolontariuszy. Próbowałam najróżniejszych owoców, o niektórych jeszcze wcześniej nie słyszałam. Jedyna trudność w tych zajęciach polegała na krojeniu owoców i rozdawaniu ich dzieciom. Jako że sok z nich kapał litrami, to wcześniej dostaliśmy ostrzeżenie, by założyć strój bojowy. Ale mieliśmy do dyspozycji kilkanaście opakowań chusteczek, więc udało się nie tylko pokroić owoce, ale i po wszystkim posprzątać ten bałagan. A że owoców zostało to nawet wskazane było je zjeść, by się nie zmarnowały. Dzieci posadziły też pestki czerwonego granatu, by wyhodować własne sadzonki.

Oprócz możliwości brania udziału w ciekawych zajęciach Uniwersytet Dzieci to droga do poznania nowych, inspirujących ludzi, którzy w sobotnie poranki zamiast spać wolą przeznaczyć ten czas dla innych. Po zajęciach spotykamy się w biurze. Często organizowane są spotkania integracyjne czy różne wypady, które są okazją, by dowiedzieć się o sobie więcej i lepiej się poznać.

Uniwersytet Dzieci uczy jak radzić sobie z trudnościami, czy nawet sytuacjami kryzysowymi. W ostatnią sobotę po skończonych zajęciach, gdy dzieci rozchodziły się już do domów, podeszła do nas zakłopotana dziewczynka i zapytała: „Czy nie widziała pani takiego wysokiego... łysego faceta? Bo tata nam się gdzieś zgubił i nie mogę go znaleźć...” Trzeba nie lada opanowania, by w takich sytuacjach zachować powagę. Na szczęście tata szybko się znalazł.

Myślę, że jest to pożyteczna inicjatywa. Wystarczy chwila wolnego czasu i chęci, by przeznaczyć go na coś wartościowego. Bo takie właśnie są dla mnie te zajęcia. Świadomość, że nic mnie to nie kosztuje, a daje dzieciakom niesamowitą frajdę i możliwość rozwijania się, jest naprawdę motywująca. Nie są to typowe szkolne zajęcia obowiązkowe, które nie zawsze spotykają się z entuzjazmem, ale aktywność, którą najmłodsi studenci podejmują, bo chcą się dowiadywać nowych rzeczy i poznawać świat. Więc czemu by im tego nie umożliwić? Zauważyłam, że w tym roku zaczęło brakować wolontariuszy, a przecież bez nich takie zajęcia się nie odbędą. Jeśli macie choć trochę wolnego czasu w sobotę, zachęcam do zajrzenia na stronę <Uniwersytetu Dzieci>, gdzie znajdują się informacje o tej inicjatywie. Obecnie fundacja działa w pięciu  miastach: w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Olsztynie i Poznaniu, więc myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie. Jeśli nie jesteście do końca przekonani co do tego. A jeśli chcecie przeczytać więcej na ten temat, to o UD i o swoich początkach z wolontariatem opowiedziałam <TUTAJ>. Ze swojej strony mogę powiedzieć tylko jedno: naprawdę warto! 😊

Sztuka wyrażania emocji, czyli czego nauczyłam się na Uniwersytecie Dzieci

Dzisiaj kolejny post, którego nie planowałam wcześniej, ale chciałabym opowiedzieć Wam o zajęciach na Uniwersytecie Dzieci, bo ich tematyka idealnie pasuje do zagadnień poruszanych przeze mnie na tym blogu.

 To już drugie zajęcia z bloku psychologicznego, w których do tej pory miałam okazję uczestniczyć. Zarówno z tych jak i z poprzednich jestem bardzo zadowolona. Przy okazji, że można pomóc dzieciom w zdobywaniu wiedzy, to jest też możliwość, by dowiedzieć się nowych, ciekawych rzeczy. Wczorajsze warsztaty dotyczyły psychologii emocji – ich tematem było: „Jak wyrażamy emocje?". Brały z nich udział dzieci z grupy Odkrywanie, czyli sześcio– i siedmiolatki.

Tym razem zajęcia nie wymagały zbyt dużego mojego udziału, poza przygotowaniem sali. I poza tym, że na jakiś czas musiałam zamienić się z superbohaterkę pomagającą dzieciom pompować balony 😀 Nie byłam jednak sama, tylko z koleżanką, więc poszło dużo szybciej. Prowadząca też nam pomagała.

Balon, którego każdy student używał na warsztatach, stanowił metaforę każdego z nas. Różnimy się od siebie, tak jak te balony różnią się kolorami. Natomiast powietrze znajdujące się w środku to nasze emocje. Gdy balon jest zawiązany, emocje nie są w stanie z niego wypłynąć. Zaś by prawidłowo funkcjonować i mieć jasność myślenia konieczne jest ich uwalnianie. Powolne i stopniowe, nie gwałtowne jak nagłe pęknięcie balonu. Nadmiaru emocji nie można też kumulować i tłumić w sobie, bo to nieuchronnie prowadzi do pęknięcia balonu. Gdy wybuchają emocje, konsekwencje mogą być bardzo poważne – na przykład, gdy podczas kłótni wypowiadamy słowa, których potem będziemy długo żałować.

Emocje są z naszym życiu niezbędne, czy je lubimy czy nie. Każda emocja to sygnał dla nas z naszego ciała, że coś się dzieje, zaszła jakaś zmiana. Czas potrzebny na to, by dana emocja się uwolniła to zaledwie pół sekundy. To szybciej niż nasz mózg zdąży pomyśleć. Stąd czasami trzeba umieć nad emocjami zapanować, by nie zranić drugiej osoby.

Wyróżnia się kilka podstawowych emocji. niektóre z nich prowadząca bardziej szczegółowo omówiła na zajęciach.

Gniew. Kumuluje się z rękach. Gdy się gniewamy, cała krew odpływa z ciała. niekontrolowany wybuch gniewu może zakończyć się nieszczęściem. Gniew jednak ma też pozytywną stronę – może być dla nas informacją zwrotną, że sprawiliśmy komuś przykrość. Wyznacza granice, których z relacji z drugim człowiekiem nie należy przekraczać.

Strach. Kumuluje się z nogach. Strach ostrzega przed niebezpieczeństwem. Jest to dla nas impuls, by się bronić lub uciekać. Na początku całe nasze ciało zastyga i krew odpływ do nóg, by uskutecznić ucieczkę.

Smutek, z smutku całe ciało spowalnia. Spowalnia myślenie i serce, gdyż potrzebujemy czasu, by się ze smutkiem uporać. Najlepiej jest sobie pozwolić na jego odczuwanie. Gdy jest nam smutno, nie obawiajmy się płakać. Przytulanie też jest dobrym lekarstwem na smutek, choć ono działa na wszystko 😊

Radość. Daje nam energię do działania. To właśnie gdy odczuwamy radość. odnosimy najwięcej sukcesów. Mózg blokuje wszystkie inne emocje, wszystkie smutne myśli. Może być niebezpieczna, gdy tak nad nami zapanuje, że zapominamy o ważnych rzeczach. Konieczny jest rozsądek.

Jeżeli potrafimy sobie radzić z emocjami i wypuszczamy je po trochu, to ten nasz balon nie ulegnie zniszczeniu. Każde emocje nas czegoś uczą i dzięki nim każdego dnia się zmieniamy, zyskujemy doświadczenie. Tylko gdy je uwalniamy, możemy iść do przodu.

Ostatnie zajęcia były jednymi ciekawszych, z których uczestniczyłam. i jestem z  nich bardzo zadowolona. Dzieci nie dokazywały jakoś specjalnie poza jednym chłopcem, który zamiast odpowiadać na zadane pytania, mówił czasami od rzeczy i kładł się na podłodze, rozpraszając tym samym innych. Na szczęście udało nam się go trochę uspokoić.

A już w środę mamy planszówki dla wolontariuszy. Jak już kiedyś pisałam – wolontariat na Uniwersytecie Dzieci to nie tylko zajęcia, ale możliwość poznania nowych osób o podobnych zainteresowaniach i spędzenia czasu razem przy różnych aktywnościach.

O dwójce wolontariuszy, co wszystkie dzieci mieszkające w Olsztynie policzyli

Już dawno nie było wieści z wolontariatu, a zapowiadałam, że o Uniwersytecie Dzieci też będę opowiadać. Dzisiaj zamierzam to nadrobić. Jeśli nie wiecie dokładnie na czym polegają te zajęcia, zachęcam do przeczytania posta, w którym opowiedziałam czym jest Uniwersytet Dzieci, jak doszło do tego, że się tam znalazłam oraz jak wyglądały moje pierwsze zajęcia z najmłodszymi studentami. Znajdziecie go TUTAJ. Jeśli ktoś ma możliwość, to zachęcam do podjęcia tego wyzwania i dołączenia do grona wolontariuszy, bo naprawdę warto.

Po feriach brałam udział w wykładzie „Dlaczego kultura przenosi się do internetu?”, na którym dzieci zastanawiały się nad korzyściami płynącymi z coraz powszechniejszego wykorzystywania Internetu. Towarzyszy on nam już niemal w każdej dziedzinie życia.

Wczoraj zaś miałam okazję odwiedzić Urząd Statystyczny w Olsztynie i uczestniczyć w warsztatach „Ile dzieci mieszka w Olsztynie?”, które były okazją do przybliżenia studentom tajemnic statystyki i pokazania, że towarzyszy nam ona na każdym kroku.

Do Urzędu dotarłam o 8.20 i niemałym zaskoczeniem było to, że drzwi były zamknięte. Gdy spojrzałam na godziny otwarcia, przypomniałam sobie, że przecież jest sobota, a czynne było tylko od poniedziałku do piątku. Na szczęście po chwili zszedł pan, żeby mi otworzyć.

Od niedawna do naszych obowiązków należy też opracowanie za pomocą strzałek planu dojścia do sali, w której odbywają się zajęcia. Trochę jak zabawa w podchody z dziećmi i ich rodzicami 😁Gdy już to zrobiłam, przyszedł kolega, który razem ze mną miał pomagać w przebiegu zajęć. Wcześniej sprawdziłam, kto będzie mi towarzyszył na tych zajęciach, ale nic mi to nie powiedziało, bo jego imię i nazwisko brzmiało dość dziwnie. Okazało się, że chłopak jest z Turcji. W Polsce mieszka od pięciu miesięcy, ale po polsku mówi całkiem nieźle. Przyjechał do nas, by uczyć się polskiego i rozpocząć studia magisterskie. W trakcie zajęć wszystko pilnie notował, gdy podejrzałam w jego zeszycie, że umie napisać nasze polskie „ó”, to byłam pod wrażeniem. Znam ludzi, którzy ciągle mają braki w ortografii i powinni brać z niego przykład. No i miałam okazję go zapytać, co sądzi o naszych olsztyńskich kebabach (tak, to już chyba zboczenie zawodowe XD).

         Panie z urzędu, które potem prowadziły zajęcia okazały się być bardzo miłe. Oprowadziły nas po swoim biurze i zaproponowały coś do picia. Treści zajęć przedstawiły dzieciom w dość atrakcyjny sposób. Na początku zaprezentowały grę Stat Misja, w której zadaniem studentów było rozwiązanie quizu z pytaniami dotyczącymi wybranych danych statystycznych. Gdy już im się to udało, wywiązał się taki oto dialog — z cyklu dzieci uczą i bawią:

„— A wiecie, co teraz będzie nagrodą za ukończoną misję? - zapytała pani prowadząca.

— To, że będziemy mogli włączyć kompa? - powiedział jeden chłopiec."

       Najpierw jednak nastąpiła krótka prezentacja dotycząca ciekawostek statystycznych oraz samego pojęcia statystyki i tego, czym się zajmuje oraz co to jest tajemnica statystyczna.   Podobała mi się jej forma, bo nie było kilkunastu czy kilkudziesięciu linijek na każdym slajdzie — nawet starsi studenci tego nie lubią, a co mowa dzieci. Znalazły się tam różne zadania, przykłady i ilustracje. Dowiedziałam się na przykład, że ze zwierząt chronionych w Polsce najmniej jest niedźwiedzi brunatnych - w 2017 roku było och tylko 304. w naszym kraju nie brakuje za to bobrów - mamy ich aż 125 tysięcy. Powiem Wam też jako ciekawostkę, że Urząd Statystyczny w Olsztynie ma też swoją maskotkę, którą panie pokazały dzieciom na zajęciach. Nazywa się GUŚ i jest zbudowany z cyferek.

Potem dopiero odblokowaliśmy dzieciom komputery i grały one w proste gry związane z tworzeniem wykresów statystycznych. Wydaje mi się, że było to strzałem w dziesiątkę, bo po zakończonych zajęciach, gdy zbierałam głosy, czy dzieciom się podobało, jeden chłopiec podzielił się ze mną spostrzeżeniem, jak bardzo ucieszyło go że mógł sobie pograć na zajęciach.  Inny z kolei był nieusatysfakcjonowany faktem, że gry są zbyt proste i najchętniej pograłby w Minecrafta. No cóż, nigdy nie da się dogodzić wszystkim.

Po skończonych zajęciach odnieśliśmy plecak z materiałami do biura, gdzie czekały na nas tosty i ciastka. w Uniwersytecie Dzieci lubię to, że oprócz ciekawych, rozwijających zajęć i możliwości spróbowania swoich sił w pracy z dziećmi mam też okazję poznać świetnych ludzi, pełnych pozytywnej energii i chęci do pomagania, bo to właśnie łączy nas na wolontariacie. Czasami po zajęciach czy na różnych spotkaniach organizacyjnych i wydarzeniach jest możliwość, by porozmawiać czy pograć w gry, przy których jest mnóstwo zabawy. Wczorajszy dzień zakończyłam takim właśnie spotkaniem.

Poniżej zdjęcie centrum Olsztyna o poranku. Żeby tam być o ósmej, musiałam niestety bardzo wcześnie wstać i to w sobotę, ale koniec końców dzień miałam udany 😊

Pomyśl o tym, zanim kupisz kolejną bluzkę

Kiedy wracałam do domu, towarzyszyła mi jedna myśl: jakie to piękne uczucie, gdy wiem, że już do wieczora nie muszę wychodzić z domu :) Szczególnie po tak pracowitym poranku, jedyne o czym marzę, to zamknąć się w pokoju i odetchnąć, bo dzisiejsze zajęcia okropnie mnie zmęczyły. Ale niezależnie od tego jak bardzo bym była wykończona i tak zawsze powiem, że było warto.

Dzisiaj dzieci z Inspiracji (przedział wiekowy 8-9 lat) uczyły się jak można twórczo wykorzystać nienoszone już ubrania, by ich nie wyrzucać. Poddając się modowym trendom, kupujemy ubrania, które teraz się nosi, zaś po jednym sezonie coś innego staje się modne i chcemy mieć kolejne.

Dowiedzieliśmy się, że nasze ubrania pochodzą z Azji a najwięcej fabryk ubrań jest w Bangladeszu. Pewnie większość z nas nie zdaje sobie sprawy, że do pracy w tych fabrykach często wykorzystuje się również dzieci, które nie chodzą do szkoły, muszą wstawać rano i pracować, by zarobić na podstawowe potrzeby jak chociażby jedzenie. Płaci się im za ich pracę bardzo małe wynagrodzenie, a większość pieniędzy, które wydajemy na ubrania, dostają właściciele marki i sklepów, które je sprzedają. Bardzo często kupując ubrania, szczególnie podczas szału wyprzedaży, nie zastanawiamy się czy będą nam one potrzebne i czy będziemy w nich chodzić, bierzemy dlatego, że są obniżki cenowe, a potem leżą one w szafie a po jakimś czasie nawet lądują w koszu. Powinniśmy jednak pamiętać, że każda taka koszulka jest zasługą ciężkiej pracy, bardzo często dzieci, które nie dostają za nią godnego wynagrodzenia. Od tej pory za każdym razem, gdy będę kupować nową bluzkę, dwa razy się zastanowię, czy na pewno będę w niej chodzić.

Dzieci miały okazję zaprojektować i zrobić własne koszulki przy wykorzystaniu farb akrylowych i szablonów. Niektórym wyszło to naprawdę ładnie, jeden chłopczyk wymyślił szczególnie ciekawy wzór. Udało mi się zrobić zdjęcie temu małemu artyście :) Wszystkie maluchy były zadowolone z tych zajęć, bo dawały prawie same pozytywne oceny w głosowaniu.

Na koniec musiałyśmy umyć wszystkie pojemniki po farbach, wałki i posprzątać, przez co zostałyśmy trochę dłużej, ale kiedy przypomnę sobie te uśmiechnięte dzieci, wiem, że warto było przyjść, bo bez wolontariuszy zajęcia by się nie odbyły.

Małpy też spadają z drzewa, czyli co nieco o kulturze Japonii

"Gdybyś zaparzył sześćdziesiąt herbat w ciągu czterech godzin, nie narzekałbyś, że masz ciężki dzień" - powiedziałam po wczorajszych zajęciach na Uniwersytecie Dzieci. Ostatnie zajęcia, w jakich brałam udział, to: "Dlaczego Japończycy celebrują picie herbaty?". Były to dość nietypowe zajęcia, bo trzeba było dużo pomagać prowadzącej, ale też dowiedziałam się kilku interesujących faktów o kulturze Japonii.

Przez pierwszą godzinę byłam sama i trochę się stresowałam, dopiero potem dołączyły do mnie dwie wolontariuszki. Na zajęciach wszyscy - dzieci, prowadząca i my chodziliśmy bez butów, tylko w skarpetkach, żeby poczuć się jak Japończycy. Oni, gdy wypoczywają siadają w specjalny sposób na przeznaczonych do tego matach i właśnie bez butów. 

Na początku pokazana była krótka prezentacja, w której znajdowały się ciekawostki o tym kraju. Dowiedzieliśmy się, że przez stację Shinjuku w Tokio dziennie przechodzi około 3,5 miliona osób. Jest to stacja metra obsługująca największą liczbę pasażerów wśród dworców kolejowych na świecie. Ten fakt dobrze obrazuje, że Japonia jest krajem o małej powierzchni, ale bardzo dużym zagęszczeniu ludności. Żeby wszyscy mogli tam normalnie funkcjonować wymagane jest przestrzeganie ustalonych reguł społecznych. Przykładem może być ustawianie się w wyznaczonym miejscu w kolejce do autobusu na przystanku, poruszanie się po wyznaczonej stronie schodów ruchomych. 

Japonia funkcjonowała przez 200 lat w zupełnej izolacji od reszty świata, co pozwoliło jej wykształcić niespotykane u nas zwyczaje i kulturę. Charakterystyczne dla Japończyków jest jedzenie pałeczkami, które są u nich powszechnie używanym odpowiednikiem naszych sztućców. Znani są też z tego, że codzienne czynności, nad którymi wiele z nas się nie zastanawia wynieśli do rangi sztuki. Ich celebracja picia herbaty wymaga odpowiedniego przygotowania, stroju czy nawet specjalnych naczyń. Mają inne czarki do picia herbaty na każdą porę roku. 

Pewną namiastkę tej ich tradycji miałyśmy okazję zaprezentować dzieciom przygotowując dla nich japońską sproszkowaną zieloną herbatę, tzw. matcha tea. Najważniejsze w tej procedurze było rozmieszanie proszku, który nie rozpuszczał się w wodzie, a niedokładnie rozmieszany osadzał się na powierzchni wody. Zieloną herbatę proszkową można przygotowywać zarówno na ciepłą jak i na zimną wodę. 

Spodobał mi się też japoński zwyczaj urządzania powszechnego urządzania pikników w porze, kiedy kwitną wiśnie. Od tego też wzięła się nazwa "kraj kwitnącej wiśni". Jest to takie zatrzymanie się i refleksja nad pięknem tego, co przemijające, ulotne. Trwa to bowiem około tygodnia, a parki są wtedy przepełnione ludźmi.

Poznaliśmy też święta, które Japończycy obchodzą w ciągu roku kalendarzowego. Jak można się domyślać, Boże Narodzie nie jest dla nich okazją do świętowania jak u nas, gdyż tylko nieznaczny odsetek stanowią wśród nich chrześcijanie. Dominującymi religiami są religie animistyczne - większość Japończyków wyznaje buddyzm i shinto. Okres bożonarodzeniowy zaś jest dla nich okazją do spędzenia czasu  ze znajomymi i... jedzeniem w KFC. Wielkim świętem jest zaś Sylwester i Nowy Rok, który podobnie jak my spędzają w gronie rodziny. Oprócz tego obchodzą też m. in. święto zmarłych, dzień dziewczynki i dzień chłopaka. 

Zapamiętałam kilka Japońskich przysłów, które dzieci miały za zadanie przetłumaczyć. Nawiązują one do panujących tam obyczajów i zasad.

"Małpa też spada z drzewa" - odpowiednik naszego "Koń ma cztery nogi, a też się potknie, co znaczy, że każdy może popełniać błędy

"Wystający gwóźdź zostanie uderzony" - ten, kto nie stosuje się do reguł życia w społeczności, zostanie do tego przymuszony

"Nie ma rzeczy droższej niż darmowa" - jeśli ktoś wyświadczy nam przysługę, powinniśmy okazywać mu wdzięczność.

Dowiedziałam się też, że Japończycy stworzyli sztuczną piosenkarkę - hologram, która koncertuje także w Europie. Nazywa się Hatsune Miku, co w tłumaczeniu na polski oznacza "głos przyszłości. Posłuchajcie zatem tego głosu przyszłości:

Muszę przyznać, że się nie nudziłam. Były to jedne z bardziej wymagających zajęć, w jakich brałam udział, ale jednocześnie dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy. Chciałabym kiedyś sama pojechać do Japonii i zobaczyć ten niezwykły kraj, jednak zanim to się stanie, mogę się jeszcze zachwycać miejscem, w którym mieszkam. Zresztą zobaczcie sami. Warto było wstać o siódmej rano nie tylko, by zdążyć na te zajęcia, ale też zobaczyć wschód słońca z górki kortowskiej. To taki jeszcze jeden optymistyczny akcent na koniec.

Pozytywna energia

Warto robić rzeczy, które wypełniają nas pozytywną energią i warto otaczać się takimi ludźmi, przez których ona przepływa. w moim otoczeniu takich ludzi bardzo łatwo rozpoznać. Pogodne usposobienie, uśmiech czasami bez powodu, to sprawia, że od razu mam ochotę z kimś porozmawiać. Przeciwieństwem tego są ludzie, od których słyszę głównie narzekanie i różnego rodzaju skargi na życie. Jako że narzekanie jest zaraźliwe, staram się takich osób unikać. 

Dzisiaj szczególnie czułam się wypełniona tą energią, kiedy wracałam z zajęć wolontariatu. Pisałam już wcześniej o Uniwersytecie Dzieci. Zapisałam się z myślą, że spróbuję, a gdy mi się nie podoba, najwyżej zrezygnuję. o ile zapisać się było łatwo, zrezygnować już niekoniecznie. Na pierwszym roku studiów miałam mnóstwo czasu, więc były dla mnie po prostu dodatkowym zajęciem. Teraz, gdy już nie narzekam na nadmiar czasu, dalej chodzę na wolontariat, bo nie umiem z tego zrezygnować. Mało tego, udało mi się jeszcze przyjaciółkę w to wciągnąć :) Te zajęcia to coś więcej niż myślałam. To nie tylko udział i pomoc w sobotnich zajęciach z dziećmi, choć na tym to się opiera. Uniwersytet Dzieci to ludzie, właśnie ci pozytywni ludzie, których chcę spotykać. Nieczęsto spotyka się osoby, które są skłonne pomagać nie dostając nic w zamian. Wśród wolontariuszy właśnie takich mam okazję poznać. Czasami biorę też udział w ciekawych szkoleniach organizowanych dla wolontariuszy. Ostatnio na przykład miałam możliwość poznać podstawy języka  migowego.

Poświęcamy dzieciom swój czas, równocześnie dostając możliwość poszerzania swojej wiedzy i umiejętności. Praca z dziećmi to wyzwanie, które warto podejmować, bo satysfakcja jest ogromna. 

Dzisiaj brałam udział w zajęciach na temat: "Dlaczego lodówka chłodzi?". w zajęciach uczestniczyły  sześcio- i siedmiolatki, czyli najmłodsza grupa wiekowa na Uniwersytecie Dzieci. Zajęcia były dość ciekawie przygotowane, dużo eksperymentów, z których dzieci miały wyciągnąć wnioski, na koniec same robiły model lodówki. o ile pierwsze trzy grupy były w miarę spokojne, ostatnia była pełna łobuziaków :) Nie obyło się bez ciągłego proszenia o ciszę i upominania, by jedno drugiemu nie przeszkadzało. Jednak z tą grupą właśnie najlepiej mi się pracowało. Dzieci zadawały dużo pytań, udało im się tak zagadać prowadzących, że zajęcia nawet trochę się przedłużyły. Wyciągały wnioski z eksperymentów, czasami daleko odbiegające od tematu i dość zabawne. a gdy im się nudziło, dyskutowały między sobą czy z wolontariuszami na różne tematy. Dwóch chłopców było szczególnie gadatliwych. Jeden z nich pochwalił mi się, że wybiera się na lodowisko, a drugi manipulował przy swoim zegarku, co sprowokowało dyskusję o... podróżach w czasie :D 

Zajęcia z dziećmi szczególnie tymi najmłodszymi uczą też nas jak radzić sobie w różnych sytuacjach. Każde dziecko jest inne i wymaga innego podejścia, ale uśmiech na ich twarzach potrafi wynagrodzić wolontariuszom ich wysiłek. 

Pomaganie to fajne działanie - kilka słów o Uniwersytecie Dzieci

Wrócę jeszcze myślami do pewnego sobotniego popołudnia, bo chciałabym opowiedzieć Wam o zajęciach z wolontariatu.

Bezcenne jest to uczucie kiedy wracasz wykończona i głodna do domu późnym popołudniem, ale za to naładowana pozytywnymi emocjami. Oto jak spędzam soboty.

Jak się zaczęło?

Jestem wolontariuszką na Uniwersytecie Dzieci w Olsztynie. Nadmiar wolnego czasu na pierwszym roku studiów zmusił mnie do poszukania sobie ciekawego i rozwijającego zajęcia. Z podjęciem pracy mogłoby być różnie, bo zajęcia mam nieregularnie, dlatego postanowiłam zapisać się na zajęcia pozalekcyjne. Z prostej przyczyny: to właśnie aktywność, a nie siedzenie w domu sprawia, że się rozwijasz i poznajesz nowych ludzi. Od koleżanki z pokoju dowiedziałam się o zapisach na Uniwersytet Dzieci i tak się zaczęło.

Wypełniłam zgłoszenie na stronie internetowej Uniwersytetu i kilka dni później pani koordynator umówiła się ze mną na rozmowę. Udałam się do biura, wypełniłam kwestionariusz i podpisałam umowę. Potem dostałam koszulkę i identyfikator, które co tydzień trzeba nosić na zajęcia.

     

Jak wyglądają zajęcia?

I tak co sobotę każdy z nas wybiera sobie temat zajęć, w których chce brać udział oraz grupę wiekową. Na uniwersytecie współpracujemy z dziećmi w wieku od 6 do 16 lat, które są podzielone na pięć grup wiekowych. Jako że lubię małe dzieci, więc zwykle pracuję z tymi najmłodszymi.

Pamiętam swoje pierwsze zajęcia, które były o wytwarzaniu papieru czerpanego. Przede wszystkim pamiętam, że trudno było trafić na miejsce, gdyż te akurat zajęcia odbywały się na Wydziale Nauk Społecznych, a to już nie jest teren Kortowa, gdzie znajduje się większość budynków uczelni. Na szczęście moja nawigacja w telefonie okazała się pomocna :D

Oprócz tego, co robię co tydzień, czyli oznakowania sali, przygotowania recepcji, sprawdzenia obecności i wbicia pieczątek do indeksów małych studentów, moim zadaniem było nazbieranie liści :) Właśnie tak, z koleżanką, która również przyszła na te same zajęcia w charakterze wolontariuszki, zbierałyśmy liście, które miały być później ozdobą arkuszy papieru.

Prowadzący opowiedział sześcio- i siedmioletnim studentom, czym jest papier czerpany i jak powstaje, a potem same z jego i naszą pomocą dzieci pracowały nad jego wytwarzaniem. Na początku byłam trochę zestresowana, bo wiedziałam, że będę musiała powtórzyć dzieciom to, co robił prowadzący podczas „produkowania” kartki papieru czerpanego. W myślach już widziałam tę pustkę w głowie, gdy stanę przed grupką dzieciaków i nie będę wiedziała, co powiedzieć. Jednak poszło łatwiej niż się spodziewałam. Można by nawet rzec, że świetnie, ale… mój kręgosłup zniósł to trochę gorzej. Po tych czterech godzinach odczuwałam ból pleców od schylania się nad miską z masą do czerpania papieru. Ale to były jedne z zajęć wymagających większego wysiłku. Nie myślcie sobie, że wszystkie są tak ciężkie ;)

Gdy już każde z nich zrobiło sobie kartkę papieru, przyszła kolej na kolejną grupę i kolejną i tak do czterech. Dziennie zwykle mamy cztery grupy w przypadku młodszych roczników. Ale to jeśli chodzi o warsztaty, bo jest też kilka innych form zajęć. Są też wykłady, na których zwykle bywa około dwustu dzieci. w tym przypadku cała trudność polega na sprawdzeniu obecności, ale wtedy nas wolontariuszy też jest więcej. I są jeszcze seminaria — dla starszych dzieci — na których jak dotąd nie miałam okazji być.

Co mi daje wolontariat?

Ostatnie zajęcia natomiast były dla mnie strzałem w dziesiątkę. Zajęcia z przedmiotu psychologia na uniwersytecie dzieci stanowiły dla mnie okazję, by razem z panią psycholog poprzez zabawę uczyć dzieci czym jest poczucie własnej wartości, gdyż taki był temat tych zajęć. Dzieci zastanawiały się czym jest poczucie wartości oraz jak można je budować, a także stworzyły swoje własne lapbooki, których tematem były ich mocne strony i rzeczy z których są dumne. Bawiliśmy się też w sałatkę owocową. Ta zabawa chyba sprawiła im największą frajdę. Zajęcia zaś zostały przez nie ocenione prawie w stu procentach pozytywnie. A to jeszcze jedno z naszych zadań, czyli przeprowadzenie wśród dzieci głosowania na koniec każdych zajęć, w którym mogą wyrazić swoją opinię. Wrzucają żeton do kartonowego pudełka, które ma trzy otwory — z buźką wesołą, smutną i pośrednią.

Jak się okazało, na Uniwersytecie Dzieci mogę nie tylko pomagać, ale też realizować swoją pasję, gdyż interesuję się psychologią, a zajęcia z tego przedmiotu są prowadzone przez specjalistów z tej dziedziny. Także ostatnie zajęcia bardzo mi się spodobały.

Uniwersytet Dzieci działa już od 2007 roku i cieszy się dużą popularnością. jego ośrodki są już w pięciu miastach w Polsce: w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu i właśnie w Olsztynie. Cieszę się, że mogę mieszkać, studiować i działać właśnie w jednym z nich. w Olsztynie jest około 80 wolontariuszy, ostatnio dołączają nowe osoby, ale cały czas potrzebujemy rąk do pracy. a wolontariuszem może być każdy, wystarczy trochę czasu i chęci.

Jak reagują moi znajomi, gdy dowiadują się o wolontariacie? Pierwsze i podstawowe pytanie z jakim się wtedy zmagam brzmi: co ty z tego masz? Odpowiem więc — właśnie to, że mogę efektywnie spędzić czas. Oczywiście mam też niektóre soboty wolne, zależy jak sobie rozplanuję zajęcia. A więc wolontariat daje mi szansę, by się rozwijać, poznawać nowych ludzi. Większość wolontariuszy jest właśnie w moim wieku. Ale wolontariat to nie tylko sobotnie zajęcia. To również możliwość uczestniczenia w różnych ciekawych kursach czy wydarzeniach z życia wolontariatu jak na przykład wigilia czy Dzień Wolontariusza, kiedy to czekają na nas takie niespodzianki jak wyjście do escape roomu czy park trampolin. Zaś wigilia była okazją, by każdy z nas przygotował  coś smacznego i podzielił się tym z resztą. Ja zrobiłam pierniczki. Moje drugie podejście do pierników, ale powiem skromnie… były pyszne :D Te spotkania bardzo miło wspominam.

Szkolenie z języka migowego

Mam za sobą ciężki dzień - dwa testy zaliczeniowe, do których uczyłam się cały weekend a okazały się dość proste, i dwa wykłady, a po południu musiałam pędzić na szkolenie z języka migowego. Szkolenie było organizowane przez Uniwersytet Dzieci, na który uczęszczam, ale o tym więcej opowiem w innym poście. 

Było to już drugie spotkanie. Na pierwszym nauczyłam się alfabetu palcowego, zwrotów dotyczących relacji członków rodziny oraz jedzenia i picia. Dzisiaj z kolei poznałam podstawowe czasowniki, liczebniki do stu, nazwy miesięcy i dni tygodnia.

Co się tyczy takich szkoleń, to zawsze jestem entuzjastycznie nastawiona, bo mogę się nauczyć czegoś nowego, nic mnie to nie kosztuje, a kiedyś może mi się przydać. Chociażby w pracy, gdy po angielsku i bengalsku nie będę dała rady się z kolegami dogadać xd Przy okazji to dobre ćwiczenie dla mózgu, jak zresztą każdy język.

Język migowy to dla mnie zupełna nowość, ale od razu mi się spodobało. Ruchy dłoni łatwo mi się zapamiętuje i całkiem dobrze wychodziło mi naśladowanie prowadzącej. Najbardziej podobało mi się ćwiczenie z zabawą w głuchy telefon. Różniła się od klasycznej wersji tym, że zamiast powiedzieć hasło szeptem trzeba było je zamigać. Mimo że było nas tam tylko siedmioro, to hasło nie zawsze dochodziło do końca w swojej pierwotnej wersji :)